Teori shoqërore që synon të shpjegojë rëndësinë e veprimit njerëzor pa e ndarë atë nga strukturat e institucioneve shoqërore. U zhvillua kryesisht nga sociologu Anthony Giddens, ndër të tjera në veprën «Probleme qendrore në teorinë shoqërore», dhe ndikoi në shumë fusha të shkencave shoqërore. Ajo merr elemente nga hermeneutika, funksionalizmi dhe strukturalizmi, ndërsa përpiqet të kapërcejë kufizimet e secilës traditë.

Në qendër qëndron «dyfisësia e strukturës». Veprimi shoqëror përbëhet nga praktika të vendosura në kohë dhe hapësirë, të kryera nga njerëz që kanë aftësi dhe njohuri për atë që bëjnë. Megjithatë, kjo njohuri nuk është e plotë: veprimi ndikohet nga kushte që aktorët nuk i njohin ose nuk i pranojnë dhe prodhon pasoja që nuk i kanë synuar.

Struktura është njëkohësisht mjeti dhe rezultati i praktikave që përbëjnë sistemet shoqërore. Rregullat dhe burimet ua bëjnë të mundur njerëzve të veprojnë, por njëkohësisht riprodhohen ose ndryshohen përmes veprimeve të tyre. Prandaj struktura nuk paraqitet vetëm si pengesë e jashtme për individin, as veprimi si krijim i pakufizuar i një bote pa kushte paraprake.

Teoria e strukturimit kërkon gjithashtu t'u rikthejë kohës dhe hapësirës vendin qendror në analizën shoqërore e politike: praktikat kanë vazhdimësi, shtrirje dhe lidhje ndërmjet situatave të ndryshme. Ajo është një nga përpjekjet për të trajtuar dilemën e marrëdhënies ndërmjet veprimit të aktorëve dhe strukturës, domethënë si njerëzit formësojnë shoqërinë ndërsa veprojnë brenda kushteve që shoqëria u jep.