Lëvizje sovjetike për rritjen e prodhimit përmes garës dhe tejkalimit spektakolar të normave të punës, e emërtuar sipas minatorit Aleksei Stahanov. Në mesin e viteve 1930, autoritetet e paraqitën atë si shembull të prodhimtarisë së jashtëzakonshme dhe të angazhimit politik të punëtorit. Rekordet individuale u përdorën për mobilizim propagandistik dhe për të nxitur punëtorë të tjerë të rritnin rezultatet.

Lëvizja nuk u prit njëlloj nga të gjithë. Shumë punëtorë e shihnin si mjet të administratës për të rritur normat dhe për të ulur pagesën për njësi prodhimi, duke e bërë më të vështirë ruajtjen e të ardhurave me ritmin e zakonshëm të punës. Edhe drejtues të ndërmarrjeve mund ta kundërshtonin, sepse përqendrimi i mjeteve dhe i mbështetjes te një rekord individual mund të çrregullonte procesin e përgjithshëm të prodhimit.

Stahanovizmi ilustron dallimin mes një rezultati të jashtëzakonshëm të reklamuar dhe efikasitetit të qëndrueshëm të të gjithë organizimit të punës. Një rekord i veçuar nuk provon automatikisht se të njëjtat kushte ose të njëjtat ritme mund të zbatohen vazhdimisht për çdo punëtor.