Sporti përfshin gara aftësie dhe zotësie, kryesisht, por jo vetëm, fizike. Kuptimi i tij ka ndryshuar historikisht dhe mbetet i diskutueshëm. Në anglisht, deri në çerekun e fundit të shekullit XIX, fjala lidhej veçanërisht me veprimtari si gjuetia dhe peshkimi, ndërsa lojërat nuk përfshiheshin domosdoshmërisht në të. Në shumë përkufizime të mëvonshme, përkundrazi, këto veprimtari u lanë jashtë, ashtu si lojërat e tipit të bilardos, me letra, në dërrasë dhe lojërat elektronike. Edhe përkufizimet zyrtare të organeve sportive, si Këshilli britanik i Sportit, kanë vendosur kufij të ndryshëm. Për rrjedhojë, «sport» nuk është një kategori me përmbajtje krejt të pandryshueshme.

Forma moderne u zhvillua nga shumë gara tradicionale të shoqërive kryesisht rurale. Këto rregulloheshin në mënyrë të lirshme nga zakonet dhe kishin karakter e pjesëmarrje vendore. Sportet moderne, përkundrazi, priren të kenë rregulla të hollësishme dhe të standardizuara ndërkombëtarisht, ndërsa mediat elektronike ua paraqesin një publiku masiv. Një fazë e rëndësishme e këtij ndryshimi u zhvillua në Britaninë e gjysmës së dytë të shekullit XIX. Shkollat private elitare, të quajtura në traditën britanike public schools, luajtën rol të madh në formësimin e lojërave të disiplinuara dhe të kodifikuara. Tregtia britanike dhe Perandoria Britanike ndihmuan përhapjen e tyre në botë.

Sporti modern u lidh që në zhvillimin e tij me synime morale e politike. Tradita arsimore që lidhet me shkollën Rugby dhe me figurën e Thomas Arnold-it e paraqiste edukimin e karakterit si thelbësor. Përkrahësit e sportit shkollor e shihnin atë si mjet për t’u mësuar të rinjve besnikërinë, bashkëpunimin në ekip dhe disiplinën, duke kanalizuar energjinë e tyre. Megjithatë, përfytyrimi se vetë Arnold-i e shpiku ose e vendosi personalisht kultin e lojërave të organizuara është një thjeshtim i historisë së mëvonshme të shkollës. Vlerat që i atribuoheshin sportit konsideroheshin të dobishme jo vetëm për nxënësit, por edhe për shoqërinë urbane e industriale dhe për administrimin e një perandorie.

Në Shtetet e Bashkuara, lojëra me prejardhje ose lidhje me traditat britanike morën trajta të veçanta amerikane gjatë shekullit XIX. Bejsbolli u kodifikua përpara viteve 1870, ndërsa futbolli amerikan u zhvillua në mënyrë të rëndësishme nga format e regbisë gjatë dhe pas asaj dekade. Stërvitja e specializuar dhe organizimi i hollësishëm u bënë tipare të rëndësishme. Sportet fituan vend si në sistemin arsimor, ashtu edhe në qendrat e mëdha urbane dhe industriale.

Ideja se sporti «nuk ka të bëjë me politikën» është trajtuar nga studiues kritikë si një mit. Ajo shpreh dëshirën për idealizëm dhe pastërti në garë, por mund të shërbejë edhe për ta mbajtur organizimin sportiv jashtë debatit politik. Në të vërtetë, sporti ka qenë mjet i shoqërizimit politik, ka përmbajtur konflikte pushteti dhe është përdorur për qëllime të ndryshme publike. Një nga konfliktet kryesore të brendshme ishte ai ndërmjet etikës amatore, të lidhur shpesh me elitat, dhe etikës profesionale e tregtare.

Për amatorët, sporti ishte njëherësh çlodhje dhe formim moral; profesionalizmi i specializuar shihej si cenim i këtyre qëllimeve. Për ata që e komercializonin, sporti ofronte mundësi të shumta për të ardhura dhe fitim. Përplasja zgjati shumë dhe përfshiu beteja e kompromise të vazhdueshme. Regbia e tipit union dhe Lojërat Olimpike i rezistuan profesionalizmit tregtar më gjatë se shumë veprimtari të tjera. Megjithatë, deri në fund të shekullit XX, ndikimi ekonomik i televizionit e kishte dobësuar thellësisht modelin tradicional amator.

Kjo histori nuk shpjegohet mjaftueshëm duke e quajtur sportin thjesht «opium të popullit», një ide e lidhur me kritikën e Leon Trockit në veprën «Ku po shkon Britania?», të shkruar më 1925 dhe të botuar në anglisht edhe më 1926. Politikanë të shumtë janë përpjekur të përfitojnë nga lidhja me sportin dhe me fitoret sportive, por rezultatet nuk kanë qenë gjithmonë ato që synonin. Publiku dhe pjesëmarrësit nuk janë thjesht marrës pasivë të një mesazhi politik.

Një funksion veçanërisht i qëndrueshëm ka qenë formimi dhe ruajtja e identiteteve kombëtare. Në Ishujt Britanikë, krijimi i garave dhe i ekipeve të veçanta kombëtare në sportet më popullore, si edhe zhvillimi i sporteve të veçanta në Irlandë, ndihmoi ripërcaktimin e marrëdhënieve ndërmjet Mbretërisë së Bashkuar dhe kombeve që e përbënin. Pas vitit 1945, Bashkimi Sovjetik investoi burime të mëdha për suksesin olimpik, duke synuar ta paraqiste atë si dëshmi të epërsisë së rendit të vet shoqëror. Edhe shtete afrikane pas kolonializmit u përpoqën t’i përdornin fitoret sportive dhe identifikimin me to për të bashkuar shoqëri me shumë bashkësi fisnore në kombe moderne. Suksesi i këtyre projekteve ishte, në rastin më të mirë, i pjesshëm, por sporti pati një rol të dallueshëm në politikën moderne.