Pretendim për autoritetin më të lartë politik, që nuk i nënshtrohet një pushteti tjetër më të lartë në marrjen dhe zbatimin e vendimeve brenda fushës së tij. Në marrëdhëniet ndërkombëtare, sovraniteti shpreh pretendimin e shtetit për vetëqeverisje të plotë. Njohja e ndërsjellë e këtij statusi është një nga bazat e shoqërisë ndërkombëtare.

Sovraniteti lidhet ngushtë me anarkinë ndërkombëtare: nëse shtetet nuk njohin një autoritet të përbashkët mbi to, sistemi nuk ka një qeveri të vetme të përgjithshme. Anarki në këtë kuptim nuk do të thotë domosdoshmërisht kaos. Po ashtu, sovraniteti nuk është i njëjtë me lirinë e pakufizuar të veprimit. Një shtet mund të jetë juridikisht sovran, ndërsa mundësitë e vendimit i kufizohen rëndë nga varësia ekonomike, trysnia ushtarake ose pabarazia e fuqisë.

Doktrina u zhvillua gjatë shndërrimit të rendit mesjetar evropian në sistemin e shteteve moderne. Paqja e Vestfalisë e vitit 1648 konsiderohet tradicionalisht një pikë e rëndësishme e këtij procesi, megjithëse sovraniteti modern nuk u krijua i plotë me një akt të vetëm. Zhvillimi i konceptit kishte ngjashmëri me forcimin e idesë së pronësisë private: të dy theksonin të drejta përjashtuese të përqendruara te një mbajtës, në vend të të drejtave të shpërndara dhe të mbivendosura të rendit mesjetar.

Brenda shtetit, sovraniteti shprehte forcimin e pozitës së monarkut ndaj pretenduesve rivalë të autoritetit, si aristokracia feudale, papati dhe Perandoria e Shenjtë Romake. Në planin ndërkombëtar, ai u bë bazë e njohjes reciproke mbi parimin e barazisë juridike, duke ndihmuar zhvillimin e diplomacisë dhe të së drejtës ndërkombëtare. Duhet dalluar, pra, çështja se kush është autoriteti përfundimtar brenda një rendi nga çështja e statusit të atij rendi në marrëdhënie me shtetet e tjera.