Doktrinë kushtetuese sipas së cilës parlamenti ka autoritetin më të lartë ligjvënës dhe mund të miratojë ose shfuqizojë çdo ligj. Në formulimin klasik britanik, ai nuk mund ta lidhë në mënyrë të pakthyeshme parlamentin pasardhës: një parlament i ardhshëm mund të ndryshojë atë që ka vendosur një i mëparshëm. Doktrina është një shtyllë kryesore e traditës kushtetuese të Mbretërisë së Bashkuar.

Në modelin klasik, gjykatat nuk kanë pushtet të përgjithshëm për të shfuqizuar ligjet e parlamentit për shkak të përmbajtjes së tyre. Ligjet kushtetuese nuk mbrohen automatikisht nga ndryshimi në të njëjtën mënyrë si në sistemet me kushtetutë të ngurtë. Kjo nuk do të thotë se gjykatat nuk i interpretojnë ligjet, se nuk kontrollojnë ekzekutivin ose se nuk ekzistojnë dallime të rëndësishme në trajtimin e legjislacionit kushtetues.

Një pasojë e doktrinës është se një garanci e vendosur me ligj nuk është e pandryshueshme vetëm sepse është quajtur garanci. Një shembull historik është neni 1(2) i Ligjit për Irlandën të vitit 1949, që deklaronte se Irlanda e Veriut nuk do të pushonte së qeni pjesë e Mbretërisë së Bashkuar pa pëlqimin e parlamentit të Irlandës së Veriut. Sipas logjikës së sovranitetit parlamentar, parlamenti britanik i një kohe të mëvonshme mund ta ndryshonte atë dispozitë. Kjo e bën garancinë juridikisht të ndryshueshme, por jo pa vlerë juridike ose politike sa kohë është në fuqi.

Shembulli i vitit 1949 i përket një kuadri historik. Ligji për Irlandën e Veriut i vitit 1998 e lidh ndryshimin e statusit me pëlqimin e shumicës së votuesve në një referendum sipas procedurës së parashikuar. Prandaj garancia historike ndaj një parlamenti të mëparshëm të Irlandës së Veriut nuk duhet ngatërruar me rregullimin e mëvonshëm të pëlqimit popullor.

Mbrojtësit e sovranitetit parlamentar thonë se duhet të jetë e qartë se ku qëndron autoriteti përfundimtar dhe se ai duhet t'u përkasë përfaqësuesve politikë të zgjedhur, jo gjyqtarëve të pazgjedhur ose zyrtarëve të ekzekutivit. Kritikët ngrenë disa kundërshtime. Së pari, kontrolli i qeverisë mbi shumicën parlamentare mund ta kthejë doktrinën në mbulesë për mbizotërimin e ekzekutivit, nëse parlamenti nuk arrin ose nuk dëshiron ta shqyrtojë realisht veprimtarinë e tij.

Së dyti, gjatë anëtarësisë britanike në Bashkësitë Europiane dhe më pas në Bashkimin Europian, më 1973–2020, përparësia e së drejtës europiane ngriti debat nëse sovraniteti ishte transferuar apo kufizuar me vullnetin e vetë parlamentit. Mbështetësit e pikëpamjes së dytë theksojnë se anëtarësia dhe më vonë dalja u realizuan përmes ligjeve parlamentare.

Së treti, kritikët argumentojnë se të drejtat themelore dhe disa rregulla kushtetuese, si kohëzgjatja maksimale e një parlamenti, duhen mbrojtur nga ndryshimet e zakonshme të shumicës politike. Debati ka të bëjë kështu me ekuilibrin ndërmjet autoritetit demokratik të ligjvënësit, kontrollit të pushtetit dhe qëndrueshmërisë së garancive kushtetuese.