Sondazh i kryer me zgjedhësit në dalje të qendrës së votimit, pasi ata kanë votuar. Ai kërkon të mësojë votën e hedhur dhe shpesh edhe disa karakteristika të votuesit, me qëllim vlerësimin e rezultatit dhe analizimin e sjelljes zgjedhore. Ndryshe nga një sondazh parazgjedhor, që mat synime, ky lloj sondazhi pyet për një veprim të sapokryer.

Krahasuar me sondazhet e zakonshme të qëllimeve të votimit, ai ka tri përparësi kryesore. Së pari, pritet që njerëzit të gabojnë ose të fshehin më pak kur flasin për atë që sapo kanë bërë sesa kur tregojnë çfarë mendojnë të bëjnë më vonë. Së dyti, pyeten vetëm njerëzit që kanë votuar, çka shmang nevojën për të parashikuar se cilët prej atyre që premtojnë pjesëmarrje ose abstenim do të veprojnë realisht ashtu. Së treti, marrja e një përpjesëtimi të përshtatshëm të votuesve nga grupe të ndryshme shoqërore dhe ekonomike mund të jetë më e lehtë se në një kampion të zakonshëm me kuota, sepse kontakti bëhet me elektoratin që ka marrë pjesë faktikisht.

Në shumë zgjedhje britanike dhe në vende të tjera, sondazhet pas votimit kanë dhënë parashikime më pranë rezultatit përfundimtar sesa sondazhet pararendëse. Kjo përparësi pritet nga vetë koha dhe mënyra e mbledhjes së të dhënave, por nuk përjashton gabimet. Në zgjedhjet e përgjithshme britanike të vitit 1992, edhe sondazhet pas votimit e mbivlerësuan votën laburiste kundrejt asaj konservatore, ndonëse më pak se sondazhet parazgjedhore.

Mediat mund t'i përpunojnë shpejt të dhënat me burime të fuqishme llogaritëse dhe të japin një parashikim kombëtar përpara përfundimit të numërimit. Megjithatë, rezultati mbetet vlerësim statistikor. Kur përdoret përzgjedhja me kuota, ajo trashëgon kufizimet e këtij lloji kampionimi; edhe mënyra të tjera përzgjedhjeje përballen me probleme përfaqësimi, mospranimi për t'u përgjigjur dhe përpunimi të të dhënave. Për këtë arsye, përdorimi akademik kërkon shqyrtim të metodës dhe të pasigurisë, jo vetëm besim te afërsia e disa parashikimeve me rezultatin.