Teori e zhvilluar nga Stalini dhe Buharini sipas së cilës ndërtimi i socializmit në Bashkimin Sovjetik ishte i mundur edhe pa fitoren e menjëhershme të revolucionit në vendet e tjera. Ajo iu kundërvu orientimit të Trockit për revolucionin e përhershëm dhe varësinë e perspektivës socialiste nga zgjerimi ndërkombëtar i revolucionit.

Pas dështimit të revolucioneve të pritshme në Evropë, përkrahësit e doktrinës argumentonin se kontrolli mbi sektorët vendimtarë të ekonomisë dhe udhëheqja politike e Partisë Komuniste krijonin bazën për transformimin socialist brenda vendit. Kjo e vendoste konsolidimin ekonomik e politik të shtetit sovjetik në qendër të strategjisë. Doktrina nuk nënkuptonte domosdoshmërisht heqjen dorë nga çdo synim ndërkombëtar, por pohonte se ndërtimi i brendshëm nuk duhej të priste një revolucion botëror.