Doktrinë dhe rrymë politike që e nxjerr përkushtimin ndaj socializmit nga besimi i krishterë dhe përpiqet t’i lidhë mësimet e Krishtit, për shembull ato të Predikimit në Mal, me veprimin politik socialist. Termi ka një kuptim më të përcaktuar sesa emërtimi i socialistëve që rastësisht janë edhe të krishterë: ai shpreh një lidhje të vetëdijshme ndërmjet besimit fetar, drejtësisë shoqërore dhe organizimit të ekonomisë.

Në Britani, socializmi i krishterë u zhvillua veçanërisht si lëvizje e shekullit XIX. Ai lidhej si me ringjalljen e rrymës së Kishës së Lartë brenda anglikanizmit dhe me përpjekjet e saj për ta përhapur krishterimin ndër klasat punëtore, ashtu edhe me rritjen e bashkësive protestante jokonformiste, sidomos të metodizmit, që i kushtonte rëndësi shërbimit shoqëror. Shumë politikanë laburistë britanikë pohonin se partia e tyre i detyrohej më tepër metodizmit sesa Marksit.

Mendimi socialist i krishterë mbështeste alternativa ndaj kapitalizmit, ndër të cilat organizimin në kooperativa. Ai theksonte pajtimin në marrëdhëniet industriale dhe drejtësinë ndërmjet punëtorëve e pronarëve, përgjegjësitë morale të të pasurve ndaj të varfërve dhe rëndësinë e arsimit publik. Në vitet 1990, prania e kësaj rryme në udhëheqjen e Partisë Laburiste britanike dukej se po forcohej.

Partitë demokristiane që u zhvilluan në Evropë pas Luftës së Dytë Botërore nuk përbëjnë thjesht një variant të socializmit të krishterë. Ato përfaqësonin kryesisht përpjekjen për të ndërtuar një konservatorizëm të moderuar që përfshinte doktrinën shoqërore të krishterë, veçanërisht atë katolike. Edhe Unioni Kristian Social i Bavarisë i përket traditës demokristiane; fjala «social» në emrin e tij nuk e bën parti socialiste të krishterë.