Sistem politik në të cilin dy parti kryesore janë konkurrentet që kanë mundësi reale për të marrë pushtetin qeverisës. Kjo nuk do të thotë se partitë e tjera janë të ndaluara. Parti të vogla mund të veprojnë, të fitojnë vota dhe ndonjëherë vende përfaqësimi, por zakonisht nuk konkurrojnë në mënyrë të barabartë për qeverisjen. Në disa raste, si në Shtetet e Bashkuara, ato duhet të kapërcejnë edhe pengesa të konsiderueshme për t’i përfshirë kandidatët e tyre në fletën e votimit.

Disa teoricienë e mbrojnë sistemin dypartiak si një formë më të mirë të demokracisë zgjedhore. Argumenti i tyre është se, kur konkurrojnë shumë parti, asnjëra mund të mos sigurojë shumicën e vendeve në legjislativ. Politika qeveritare formohet atëherë përmes negociatave ndërmjet elitave partiake, një proces që këta teoricienë e shohin si më pak të kontrollueshëm nga zgjedhësit. Përkundrazi, gara ndërmjet dy alternativave kryesore mund ta bëjë më të qartë zgjedhjen e qeverisë dhe përgjegjësinë e saj. Kundërshtimi ndaj këtij argumenti është se edhe në sistemet dypartiake një pjesë e madhe e hartimit të politikave bëhet brenda partive, larg kontrollit të drejtpërdrejtë publik. Për më tepër, ekzistenca e dy partive mbizotëruese nuk garanton në çdo rrethanë një shumicë të qartë parlamentare.

Sistemet dypartiake lidhen shpesh me zgjedhjen e një përfaqësuesi për zonë, ku fiton kandidati me më shumë vota, edhe pa shumicë absolute. Shtetet e Bashkuara janë shembull i rëndësishëm i kësaj lidhjeje. Zelanda e Re ishte një tjetër shembull historik përpara kalimit në sistemin proporcional të përzier, të përdorur për herë të parë në vitin 1996. Lidhja ndërmjet formulës zgjedhore dhe numrit të partive nuk është mekanike: politika austriake, për shembull, u mbizotërua nga dy parti kryesore gjatë një pjese të madhe të periudhës pas Luftës së Dytë Botërore, megjithëse përdorte përfaqësim proporcional.