Doktrinë e transformimit socialist që e vendos sindikatën në qendër të luftës revolucionare të klasave. Emri lidhet me fjalën frënge syndicat, sindikatë. Në këtë kuptim, sindikalizmi është një teori e veçantë revolucionare dhe nuk është sinonim i çdo veprimtarie të organizuar sindikale.

Lëvizja sindikaliste u përhap shpejt në Europë, Amerikën e Veriut e të Jugut dhe Australi afërsisht nga viti 1895, kur u themelua Konfederata e Përgjithshme e Punës në Francë, deri në mesin e viteve 1920. Greva e përgjithshme konsiderohej arma vendimtare për ndryshimin shoqëror. Përkrahësit e saj e shihnin veprimin e drejtpërdrejtë të punëtorëve si më të aftë se rruga parlamentare drejt socializmit, madje edhe se marrja thjesht politike e pushtetit shtetëror, për të krijuar një rend të mbështetur në kontrollin e punëtorëve.

Kundërshtimi i shtetit dhe mosbesimi ndaj politikës partiake e afronin sindikalizmin me anarkizmin; prej kësaj lidhjeje vjen termi «anarkosindikalizëm». Megjithatë, autorët dhe organizatat sindikaliste nuk kishin të gjithë të njëjtin qëndrim ndaj organizimit politik. Ndër mendimtarët që kontribuuan drejtpërdrejt në këtë traditë, rëndësi të veçantë patën Georges Sorel-i dhe Daniel De Leon-i. Ky i fundit ishte ndër themeluesit e organizatës amerikane Punëtorët Industrialë të Botës, të krijuar më 1905.