Sistem për ruajtjen e paqes dhe të sigurisë ndërkombëtare nëpërmjet marrëveshjes dhe veprimit të përbashkët të shteteve. Ideja qendrore është të institucionalizohet një rregullim i qëndrueshëm i ekuilibrit të fuqisë: e gjithë bashkësia ndërkombëtare angazhohet të kundërshtojë agresionin ushtarak të cilitdo prej anëtarëve të saj. Sipas logjikës së këtij sistemi, asnjë shtet nuk mund t’u bëjë ballë të gjitha shteteve të tjera së bashku; prandaj pritja e një kundërpërgjigjeje të përbashkët duhet ta frenojë agresionin përpara se ai të ndodhë. Prania e fuqive bërthamore e ndërlikon këtë supozim, sepse aftësia e tyre për të shkaktuar dëme shkatërrimtare mund ta bëjë ndërhyrjen kundër tyre jashtëzakonisht të kushtueshme.

Kushtet e nevojshme për funksionimin e sigurisë kolektive janë shumë kërkuese. Së pari, shtetet duhet ta pranojnë rendin ekzistues në një masë që u lejon të heqin dorë nga përdorimi i forcës për të ndryshuar kufijtë ose marrëdhëniet politike në dobi të tyre dhe ta kufizojnë përdorimin e saj në mbrojtje dhe në veprimet e përbashkëta të sistemit. Së dyti, ato duhet të bien dakord për një përkufizim të qartë të agresionit, në mënyrë që mosmarrëveshjet rreth identitetit të agresorit të mos e paralizojnë reagimin. Së treti, të gjitha shtetet, sidomos fuqitë e mëdha, duhet të jenë të gatshme të vënë në dispozicion forca ushtarake ose fonde për parandalimin dhe kundërshtimin e agresionit, edhe kur ai ndodh larg tyre ose ndërhyrja bie ndesh me interesat e tyre të menjëhershme. Një zgjidhje tjetër do të ishte krijimi i një force ushtarake ndërkombëtare, por edhe kjo kërkon financim dhe një mënyrë të pranuar të kontrollit të saj. Së katërti, shtetet duhet të pengojnë aktivisht shkeljen e sanksioneve, që shteti i shpallur agresor të mos ndihmohet nga anëtarë të tjerë të sistemit.

Përpjekjet e Lidhjes së Kombeve dështuan sepse këto kushte nuk u përmbushën. Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara përbën një mekanizëm të sigurisë kolektive. Veprimi i autorizuar prej tij në vitin 1991 kundër pushtimit të Kuvajtit nga Iraku mund të shihet si një rast i zbatimit të suksesshëm të kësaj ideje. Siguria kolektive dallohet nga një aleancë e zakonshme mbrojtëse: ajo synon një reagim të bashkësisë ndaj agresionit, pavarësisht se cili anëtar e kryen atë.