Seksionet e anëtarëve me prejardhje nga pakicat, të njohura në historinë e Partisë Laburiste britanike si Black Sections, ishin forma organizimi të kërkuara për të forcuar zërin dhe përfaqësimin e anëtarëve nga pakicat etnike. Në këtë kontekst, termi politik black përdorej shpesh më gjerësisht se përkatësia vetëm afrikane ose afro-karaibiane, duke përfshirë edhe pjesëtarë të pakicave të tjera.

Fushata mori shtysë në fillim të viteve 1980 nga pakënaqësia e kandidatëve që nuk arrinin të përzgjidheshin në zona ku laburistët kishin mundësi reale fitoreje. Në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 1983, për shembull, vetëm një kandidat laburist i zi u përzgjodh, dhe ai në një zonë të sigurt konservatore. Në konferencën laburiste të vitit 1984, kërkesa për seksione të posaçme fitoi mbështetjen e 25 organizatave partiake të zonave zgjedhore dhe të një sindikate.

Udhëheqja e partisë i kundërshtoi rezolutat, duke argumentuar se ato do të krijonin ndarje dhe do t'i mënjanonin më tej anëtarët nga pakicat. Propozimet u rrëzuan me shumicë të madhe në atë konferencë dhe në konferenca pasuese. Zgjedhja e katër deputetëve laburistë nga pakicat më 1987, si dhe rritja e numrit të këshilltarëve vendorë me prejardhje të ngjashme, e zbutën pjesërisht trysninë e fushatës.

Më 1990 u pranua drejtimi i krijimit të një Shoqate Socialiste të Zezakëve, Black Socialist Society, si mënyrë për t'iu përgjigjur disa prej kërkesave të anëtarëve. Njohja e saj në kushtetutën e partisë u realizua më 1993. Ky zhvillim përfaqësonte një zgjidhje organizative të ndryshme nga kërkesa fillestare për seksione të posaçme brenda çdo strukture partiake.