Segregacioni është ndarja e imponuar ose e institucionalizuar e grupeve të popullsisë në hapësira, shërbime dhe mundësi të ndryshme, sidomos mbi baza racore ose etnike. Ai mund të përcaktohet shprehimisht me ligj, ose të ruhet në praktikë përmes diskriminimit, dhunës, presionit shoqëror dhe pengesave ekonomike. Prandaj segregacioni juridik dhe segregacioni faktik duhen dalluar, megjithëse shpesh përforcojnë njëri-tjetrin.

Një shembull qendror është ndarja racore në Shtetet e Bashkuara, veçanërisht në shtetet jugore pas përfundimit të Rindërtimit. Ligjet e njohura si ligjet Jim Crow dhe praktikat diskriminuese ndanin të bardhët nga afrikano-amerikanët në shkolla, transport, mjedise publike dhe fusha të tjera të jetës. Në çështjen Plessy kundër Ferguson-it, më 1896, Gjykata e Lartë mbështeti ndarjen racore në transport duke u mbështetur te doktrina «të ndarë, por të barabartë». Kjo doktrinë i dha mbrojtje juridike një rendi që, në praktikë, prodhonte nënshtrim dhe pabarazi të thella.

Në Brown kundër Bordit të Arsimit, më 1954, Gjykata e Lartë vendosi se ndarja racore në shkollat publike ishte në vetvete e pabarabartë dhe binte ndesh me mbrojtjen e barabartë të garantuar nga Kushtetuta. Zbatimi i çsegregacionit nuk erdhi vetëm nga vendimet gjyqësore: kërkoi mobilizimin e lëvizjes për të drejtat civile, veprime të ekzekutivit federal, përfshirë përdorimin e forcave federale për zbatimin e vendimeve, dhe ndërhyrje ligjvënëse. Ligji për të Drejtat Civile i vitit 1964 ndaloi forma të rëndësishme të diskriminimit dhe segregacionit, ndërsa Ligji për të Drejtën e Votës i vitit 1965 goditi pengesat diskriminuese ndaj pjesëmarrjes zgjedhore.

Heqja e ndarjes së detyrueshme me ligj nuk zhduk automatikisht çdo ndarje faktike. Diskriminimi në strehim, pabarazitë ekonomike dhe praktikat institucionale mund ta mbajnë të ndarë jetën e grupeve edhe pas ndryshimit të ligjit. Kjo shpjegon pse çsegregacioni dhe sigurimi real i të drejtave të barabarta përbëjnë procese të lidhura, por jo të njëjta me shpalljen formale të barazisë.