Carl Schmitt (1888–1985) ishte teoricien gjerman i politikës dhe i së drejtës, veçanërisht i rëndësishëm në debatet e periudhës ndërmjet dy luftërave botërore. Ai ishte kritik i ashpër i demokracisë liberale të Republikës së Vajmarit dhe i aftësisë së saj për të marrë vendime politike të efektshme.

Në vepra si «Romantizmi politik» (1919) dhe «Koncepti i politikes» (1932), Schmitt-i zhvilloi një teori të veprimit politik që theksonte nevojën praktike, udhëheqjen vepruese dhe vendimin. Qëndrimi i tij lidhet me decizionizmin: përparësinë që i jepet aktit vendimmarrës të autoritetit politik, sidomos përballë krizës, kundrejt përpjekjes për ta mbështetur gjithë veprimin në sisteme argumentesh filozofike abstrakte.

Ky orientim u shoqërua me mbrojtjen e diktaturës autoritare. Në rastin e vetë Schmitt-it, ai mori edhe formën e mbështetjes konkrete për nacionalsocializmin e Hitlerit dhe për Rajhun e Tretë. Prandaj vlerësimi i veprës së tij përfshin si ndikimin e koncepteve të saj në teorinë politike e juridike, ashtu edhe lidhjen historike të autorit me pushtetin nazist.