Ferdinand de Saussure (1857–1913), gjuhëtar zviceran, ishte një nga burimet kryesore të strukturalizmit modern. Rëndësia e tij për shkencat shoqërore dhe teorinë politike lidhet me idenë se njësitë e një sistemi marrin kuptim nga marrëdhëniet që kanë me njëra-tjetrën, jo vetëm nga cilësitë e tyre të izoluara.

Saussure e trajtonte gjuhën si sistem shenjash dhe parapëlqente fjalën «sistem» ndaj «strukturë». Ai i dha rëndësi analizës sinkronike, e cila studion organizimin e një gjuhe në një çast të caktuar, duke e dalluar nga analiza diakronike e ndryshimeve të saj në kohë. Kjo mënyrë arsyetimi u përhap përtej gjuhësisë: marrëdhëniet mes elementeve u bënë pikënisje për shpjegimin e dukurive kulturore dhe shoqërore.

Antropologu Claude Lévi-Strauss e përdori këtë qasje për të kërkuar modele dhe mekanizma strukturorë nën dukuritë e dukshme të jetës shoqërore. Nëpërmjet strukturalizmit, ndikimi i Saussure-it arriti edhe te teoria politike, ku nxiti analiza që u japin përparësi marrëdhënieve dhe rregullave të sistemit përkundrejt qëllimeve të aktorëve individualë. Teoritë e mëvonshme poststrukturaliste i kundërshtuan ose i rishqyrtuan disa prej këtyre prirjeve, veçanërisht kur analiza e strukturës shihej se e nënvlerësonte ndryshimin historik dhe veprimin njerëzor.