Ostpolitik, që do të thotë «politikë lindore», është emërtimi i përpjekjeve të Republikës Federale të Gjermanisë për të normalizuar marrëdhëniet me Bashkimin Sovjetik, Republikën Demokratike Gjermane, Poloninë dhe vendet e tjera të bllokut komunist. Kjo politikë u zhvillua nga viti 1966 e tutje dhe mori shtysë të veçantë me kancelarin Willy Brandt pas vitit 1969. Synonte të zëvendësonte një pjesë të përballjes së Luftës së Ftohtë me marrëveshje, kontakte dhe bashkëpunim praktik.

Një moment qendror ishte Traktati Bazë ndërmjet dy shteteve gjermane më 1972. Ai vendosi një kuadër për marrëdhënie normale mbi bazën e barazisë dhe të respektimit të pavarësisë e të kompetencave territoriale të secilit shtet. Kështu u pranua bashkëjetesa faktike e dy shteteve gjermane.

Megjithatë, Republika Federale nuk e trajtoi këtë marrëveshje si heqje dorë nga synimi i bashkimit gjerman ose si njohje se gjermanët përbënin dy kombe krejt të huaja ndaj njëri-tjetrit. Në vendimin e vitit 1973 për traktatin, Gjykata Kushtetuese Federale e shpalli atë të pajtueshëm me Ligjin Themelor, duke ritheksuar njëkohësisht detyrimin kushtetues për të punuar drejt bashkimit. Kjo dallon normalizimin ndërmjet dy shteteve nga zgjidhja përfundimtare e çështjes kombëtare gjermane.