Orientalizmi, në përdorimin e përgjithshëm, lidhet me studimin dhe paraqitjen e Lindjes; fjalët Orient dhe oriental rrjedhin nga ideja e lindjes së diellit. Në teorinë politike e kulturore, termi fitoi një kuptim të veçantë nga libri «Orientalizmi» i Edward Said-it, botuar më 1978, që analizonte mënyrën se si letërsia, arti dhe dijet evropiane e kishin paraqitur Lindjen.

Sipas Said-it, Evropa perandorake e ndërtoi Orientin si «tjetrin», përmes të cilit përcaktonte edhe identitetin e vet. Në këtë kuptim, orientalizmi është një sistem paraqitjesh dhe një ideologji që e vendos Perëndimin në qendër, ndërsa Lindjen e përshkruan sipas kategorive të nevojshme për atë vetëpërcaktim. Miti i krijuar në këtë mënyrë mund të shërbejë për legjitimimin e pushtimit dhe sundimit të vendeve të quajtura orientale.

Ky proces, në analizën e tij, nuk kufizohej te mendimet e pushtuesve. Ai krijonte një pajtim të gjerë mbi mënyrën e përfytyrimit të Lindjes, që përfshinte edhe pjesë të elitave të vendeve të sunduara. Epërsia ekonomike dhe politike e fuqive perandorake ndihmonte përhapjen e arsimit, letërsisë dhe artit të tyre si burime autoriteti.

Prandaj fuqia dhe mungesa e saj janë qendrore në këtë konceptim të diskursit orientalist. Paraqitjet kulturore ndihmojnë ruajtjen e marrëdhënies së sundimit, ndërsa sundimi i bën këto paraqitje më të besueshme e më të përhapura. Said-i këmbëngulte se ky mekanizëm nuk i përkiste vetëm së kaluarës koloniale: ai vazhdonte të ndikonte fjalorin politik me të cilin trajtoheshin shoqëritë e vendeve që quheshin Bota e Tretë. Këto pohime përbëjnë tezën kritike të Said-it, jo një gjykim të njëjtë mbi çdo studim të historisë ose kulturave të Lindjes.