Michael Oakeshott (1901–1990) ishte filozof politik britanik, i lidhur me mendimin konservator. Në esenë «Racionalizmi në politikë» të vitit 1947, të përfshirë më vonë në përmbledhjen e vitit 1962, kritikonte racionalistin që është njëkohësisht skeptik ndaj trashëgimisë dhe tepër optimist për aftësinë e arsyes për ta rindërtuar shoqërinë nga fillimi.

Sipas Oakeshott-it, ky racionalist nuk e kupton grumbullimin e përvojës historike: e kaluara i duket barrë dhe asgjë nuk merr vlerë vetëm sepse është ruajtur në praktikë. Ai përfshinte ndër shembujt e politikave racionaliste Raportin Beveridge, të drejtën e votës për gratë, ligjin për pagat në shërbimet e ushqimit dhe përpjekjet për ringjalljen e gjuhës irlandeze si gjuhë zyrtare të Irlandës. Kjo listë shpreh vlerësimin e tij polemik mbi mënyrën e hartimit të politikës, jo një klasifikim të pranuar njëzëri të këtyre reformave.

Kundër njohurisë që mund të paraqitet si rregull ose udhëzim teknik, ai theksonte njohurinë praktike, e cila fitohet duke marrë pjesë në një veprimtari dhe nuk mund të shterojë në një formulë të shkruar. Me këtë argument ripohonte një konservatorizëm të afërt me traditën e Edmund Burke-ut. Kritikët vërejtën një tension: nëse përvoja vendimtare nuk mund të shprehet në rregulla, sa mund të arrijë vetë një vepër teorike që përpiqet ta shpjegojë atë? Megjithatë, mendimi i tij ndikoi në debatin politik për disa dhjetëvjeçarë.