Në kuptimin teorik, shkenca ose studimi sistematik i së drejtës. Jurisprudenca kërkon të kuptojë natyrën e së drejtës dhe zhvillimin e saj, të shpjegojë parimet mbi të cilat ajo është ose duhet të jetë e organizuar dhe të sqarojë marrëdhëniet e saj me institucione e praktika të tjera, përfshirë moralin. Ajo shqyrton edhe mënyrat e brendshme të funksionimit të rendit juridik, si arsyetimi, interpretimi dhe zbatimi i normave.

E drejta që merret si objekt studimi mund të jetë e drejta pozitive, domethënë normat e vendosura dhe të njohura nga institucionet njerëzore; e drejta natyrore, e kuptuar si tërësi parimesh që pretendojnë vlefshmëri pavarësisht miratimit të tyre shtetëror; ose edhe një kod rregullues që nuk bën pjesë në një sistem juridik formal. Prej objektit të dytë buron tradita e rëndësishme e jurisprudencës së të drejtës natyrore.

Natyra abstrakte e këtyre çështjeve mund të krijojë përshtypjen se jurisprudenca është larg përmbajtjes konkrete të ligjeve. Megjithatë, parimet që ajo analizon ose propozon janë pikërisht ato që përdoren ose mund të përdoren në veprimtarinë e juristëve dhe brenda sistemit juridik. Marrëdhënia ndërmjet së drejtës dhe jurisprudencës është, në këtë kuptim, e ngjashme me marrëdhënien ndërmjet politikës dhe teorisë politike. Termi nuk duhet ngatërruar me «drejtësinë» si vlerë morale. Në një përdorim tjetër juridik, jurisprudencë quhet edhe tërësia e vendimeve dhe e interpretimeve të gjykatave, veçanërisht kur ato formojnë një praktikë të qëndrueshme për zgjidhjen e çështjeve të ngjashme.