Jurist dhe udhëheqës politik (1876–1948), figura qendrore e krijimit të Pakistanit dhe guvernatori i tij i parë i përgjithshëm. I arsimuar për drejtësi në Britani, Jinnah u bë udhëheqësi kryesor i Lidhjes Myslimane dhe i kërkesës që myslimanët e Indisë britanike të kishin garanci politike të veçanta, e më pas një shtet të pavarur.

Zgjedhjet provinciale të vitit 1937, të zhvilluara sipas Ligjit për Qeverisjen e Indisë të vitit 1935, e thelluan përplasjen mbi përfaqësimin. Lidhja argumentonte se rezultatet e dobëta të Partisë së Kongresit në vendet e rezervuara për myslimanët tregonin se Kongresi, i mbizotëruar nga hindu, nuk mund të pretendonte se përfaqësonte të gjithë popullsinë. Kjo ishte një tezë politike e Lidhjes, jo provë se të gjithë myslimanët mbështetnin tashmë një shtet të ndarë. Edhe vetë Lidhja pati rezultate të kufizuara më 1937 dhe duhej ende të zgjeronte mbështetjen e saj.

Më 1940, Lidhja Myslimane, nën drejtimin e Jinnah-ut, miratoi kërkesën që u bë baza e projektit të Pakistanit. Gjatë viteve 1940–1945 ajo punoi për ta bashkuar opinionin mysliman rreth shkëputjes politike dhe pavarësisë. Ky mobilizim kontribuoi në ndarjen e Indisë britanike dhe në krijimin e Pakistanit, pavarësia e të cilit kremtohet më 14 gusht 1947. Jinnah shërbeu si guvernator i përgjithshëm deri në vdekjen e tij më 1948.

Trashëgimia e tij lidhet para së gjithash me realizimin e shtetit pakistanez. Sipas një vlerësimi kritik, ky rezultat institucional është më i përcaktuar se vizioni i tij i përgjithshëm për shoqërinë paskoloniale. Megjithatë, kjo nuk do të thotë se ai nuk parashtroi parime për shtetin e ri. Në fjalimin para Asamblesë Kushtetuese më 11 gusht 1947, ai theksoi mbrojtjen e besimit fetar dhe qytetarinë pa dallim feje. Marrëdhënia ndërmjet identitetit mysliman të projektit të Pakistanit dhe këtyre parimeve qytetare mbetet pjesë e debatit mbi trashëgiminë e tij.