Trajtim i paanshëm dhe i drejtë që merr parasysh ngjashmëritë dhe dallimet me rëndësi ndërmjet rasteve. Termi përkon me nocionin equity dhe ka dy kuptime kryesore, një të përgjithshëm moral dhe një të veçantë juridik.

Në kuptimin e parë kërkon që rastet e ngjashme në aspektet përkatëse të trajtohen në mënyrë të ngjashme. Dy persona që kryejnë të njëjtën punë, në të njëjtën mënyrë dhe me rezultate të krahasueshme për të njëjtin punëdhënës, kanë arsye të presin pagë të njëjtë. Po kështu, do të ishte e padrejtë që dy persona që kanë kryer të njëjtën vepër penale në rrethana të ngjashme të merrnin dënime krejt të ndryshme pa arsye të përligjur. Kjo e lidh nocionin me barazinë dhe sundimin e ligjit.

Problemi i debatueshëm është të përcaktohet cilat ngjashmëri janë me rëndësi. Jo çdo dallim ndërmjet dy rasteve përligj trajtim të ndryshëm dhe jo çdo ngjashmëri kërkon trajtim identik. Të njëjtën vështirësi e has përdorimi i precedentit: duhet vendosur nëse rasti i mëparshëm është mjaftueshëm i ngjashëm për të udhëhequr vendimin e ri.

Në kuptimin e dytë, historikisht më të posaçëm, equity lidhet me korrigjimin e pasojave tepër të rrepta të zbatimit formal të ligjit, për të shmangur rezultate të padrejta ose në kundërshtim me ndërgjegjen juridike. Në Angli, sidomos nga shekulli XVI deri në shekullin XIX, juridiksioni i kancelarisë dhe gjykatat që zbatonin këto parime dalloheshin nga gjykatat e së drejtës së zakonshme. Reformat gjyqësore të viteve 1873 dhe 1875 e bashkuan administrimin e këtyre traditave brenda një sistemi të riorganizuar gjyqësor. Kjo nuk i shndërroi parimet e equity në një leje të pakufizuar që gjyqtari ta anashkalojë ligjin sipas ndjenjës personale të drejtësisë.