Metaforë e lidhur me Adam Smith-in për mënyrën si veprimet e individëve që ndjekin interesat e tyre mund të sjellin një rezultat shoqëror që asnjëri nuk e ka synuar drejtpërdrejt. Në «Pasurinë e kombeve» më 1776, ai përshkruan individin që synon fitimin e vet, por që, në rrethana të caktuara, ndihmon realizimin e një synimi më të gjerë pa e pasur atë në mendje.

Në përdorimin ekonomik, figura lidhet me bashkërenditjen përmes shkëmbimit dhe tregut pa një planifikues të vetëm që t'i drejtojë të gjitha vendimet. Fakti që veprimet nuk janë të planifikuara së bashku nuk do të thotë se nuk mund të krijojnë një rend ose pasoja të ndërsjella.

Smith-i nuk argumentonte se çdo treg real funksionon patjetër vetëm përmes konkurrencës së përsosur ose se çdo ndjekje e interesit vetjak prodhon të mirën publike. Prandaj metafora nuk është garanci universale për rezultatet e tregut dhe as provë se institucionet, rregullat dhe përgjegjësitë publike janë të panevojshme. Ky dallim e ndan kuptimin e saj analitik nga përdorimi si slogan për mosndërhyrje të pakushtëzuar.