Term historik që në anglishten e fillimit të epokës moderne përdorej si sinonim i pushtetit ose sundimit dhe, më pas, për një territor mbi të cilin një sovran ushtronte autoritetin e vet.

Nga fundi i shekullit XIX, «dominion» u përdor veçanërisht për bashkësitë politike vetëqeverisëse brenda Perandorisë Britanike, duke i dalluar nga kolonitë dhe varësitë e tjera të Kurorës me autonomi më të kufizuar. Shembuj janë Kanadaja nga viti 1867, Zelanda e Re nga viti 1907 dhe Bashkimi i Afrikës së Jugut nga viti 1910. Kuptimi kushtetues i statusit u zhvillua me rritjen e autonomisë së këtyre vendeve; nuk nënkuptonte se ato kishin që në fillim të njëjtën shkallë pavarësie që fituan më vonë.