Prirja që kënaqësia ose përfitimi shtesë nga konsumimi i një njësie tjetër të një të mire të zvogëlohet sa më shumë njësi të saj të ketë konsumuar tashmë individi, duke i mbajtur kushtet e tjera të njëjta. «Marxhinale» është dobia e njësisë shtesë, jo dobia e përgjithshme e të gjitha njësive.

Për shembull, gota e parë e ujit mund t'i japë një njeriu të etur shumë më tepër kënaqësi se gota e dytë, ndërsa e treta mund të shtojë edhe më pak. Dobishmëria e përgjithshme mund të vazhdojë të rritet, por shtesa për çdo gotë zvogëlohet. Prandaj dobia marxhinale në rënie nuk do të thotë domosdoshmërisht se individi e dëshiron më pak sasinë e përgjithshme të të mirës.

Ky është një supozim i përdorur në shpjegimin ekonomik të zgjedhjes së konsumatorit, jo një ligj pa përjashtime i sjelljes. Ai lidhet me idenë e zvogëlimit të gatishmërisë për të zëvendësuar një të mirë me një tjetër: sa më shumë të ketë individi nga e para, aq më shumë njësi të saj mund të kërkojë si kompensim për humbjen e një njësie të së dytës. Megjithatë, dobia marxhinale dhe norma marxhinale e zëvendësimit janë nocione të dallueshme.