Situatë në të cilën përpjekjet e një shteti për të rritur sigurinë e vet shkaktojnë pasiguri te shtetet e tjera dhe nxisin kundërmasa që mund ta pakësojnë sigurinë e të gjithëve. Një shtet mund të armatoset vetëm për mbrojtje. Megjithatë, nëse forcat e tij mund të përdoren edhe për sulm, fqinjët nuk mund ta shpërfillin këtë mundësi. Për pasojë, ata mund të rrisin armatimet e tyre, edhe pa dëshiruar një konflikt. Shteti i parë mund t’i interpretojë këto kundërmasa si provë të një kërcënimi dhe të armatoset më tej.

John H. Herz e emërtoi këtë gjendje «dilema e sigurisë» në vitin 1950. Ideja se frika për sigurinë mund të prodhojë vetë dhunë dhe armiqësi ishte shprehur shumë më herët; një pararendëse letrare gjendet në satirën e shekullit XVII të Lord Rochester-it kundër arsyes dhe njerëzimit. Nga vitet 1970, studiuesit e teorisë së lojës e analizuan më sistematikisht dilemën, veçanërisht përmes modelit të dilemës së të burgosurve. Ky model tregon se dy shtete të pavarura mund të mos arrijnë nivelin e dëshiruar të sigurisë me koston më të ulët të përbashkët, sepse secili duhet të mbrohet nga dëmi i rëndë që do të pësonte nëse bashkëpunonte, ndërsa tjetri shkelte marrëveshjen.

Dilema sugjeron se frika, në disa rrethana, mund të jetë një shkak më i shpeshtë ose më i rëndësishëm i luftës sesa dëshira paraprake për agresion. Shumë mendimtarë realistë e konsiderojnë atë një vështirësi të pashmangshme të marrëdhënieve ndërkombëtare. Qasje më optimiste argumentojnë se mirëbesimi mund të ndërtohet dhe ndikimi i dilemës të kufizohet. Robert Axelrod thekson mundësitë për bashkëpunim që krijon ndërveprimi i përsëritur, ndërsa te Herbert Butterfield gjendet ideja e kapërcimit të frikës përmes mirëkuptimit të gjendjes së tjetrit dhe dashamirësisë së shprehur në veprime. Gara e armatimeve është një nga shfaqjet më të rëndësishme të kësaj dileme, por jo çdo garë armatimesh ose luftë shpjegohet prej saj: agresioni i qëllimshëm dhe përpjekjet për zgjerim mbeten shkaqe të dallueshme.