Dënimi është imponimi i qëllimshëm i një dëmi, privimi ose barre nga një autoritet i autorizuar ndaj një personi, si përgjigje për shkeljen e një rregulli për të cilin ai mbahet përgjegjës. Në këtë kuptim, dënimi dallohet nga një fatkeqësi, një dëmtim aksidental ose një masë që nuk lidhet me shkeljen e pretenduar. Pretendohet se personi i nënshtrohej rregullit dhe mund të përgjigjej për mosrespektimin e tij.

Dënimi shtetëror është një shqetësim themelor i teorisë politike dhe juridike për shkak të fuqisë detyruese që shteti përqendron. Këtu rregullat janë ligjet, por legjitimiteti i sistemit juridik dhe detyrimi moral për t'iu bindur një ligji të caktuar mund të jenë vetë objekt kundërshtimi. Prandaj fakti që një veprim është ndëshkuar ligjërisht nuk e zgjidh automatikisht pyetjen nëse dënimi është moralisht i përligjur.

Dy arsyetime kryesore janë parandalimi përmes frikës nga ndëshkimi dhe shpagimi i shkeljes së kryer. Përmenden gjithashtu shprehja publike e dënimit moral, pengimi i shkeljeve të tjera dhe reformimi ose rehabilitimi i shkelësit. Teoricienët nuk pajtohen nëse të gjitha këto janë qëllime të mirëfillta që e justifikojnë dënimin apo vetëm pasoja të mundshme dhe mundësi që krijohen gjatë tij. Për shembull, mundësia për rehabilitim nuk provon vetvetiu se çdo privim i lirisë është i drejtë.

Disa përkufizime e kufizojnë dënimin te dëmi i imponuar një personi që është realisht fajtor. Kjo e përjashton me përkufizim rastin e një të pafajshmi të dënuar gabimisht dhe për këtë arsye është e pamjaftueshme për të përshkruar praktikën. Një shpjegim realist duhet të lejojë mundësinë e gabimit. Nga ana normative, dënimi i përligjur kërkon arsye bindëse për ta mbajtur personin fajtor dhe procedura që e pakësojnë sa më shumë rrezikun e padrejtësisë.

Lidhja ndërmjet shkeljes dhe të dënuarit varet nga koncepti i përgjegjësisë. Mosmarrëveshjet mund të lidhen me shkaqet e sjelljes së individit dhe me aftësinë e tij për të vepruar ndryshe. Ato mund të lidhen edhe me përgjegjësinë për veprimet e të tjerëve: për shembull, nëse dhe në ç'kushte është e arsyeshme të mbahet përgjegjës një prind për fëmijën ose një oficer për ushtarin. Këto çështje tregojnë se justifikimi i dënimit kërkon më shumë sesa konstatimin se një rregull është shkelur.