Demokracia e krishterë është një traditë politike që ndërthur pjesëmarrjen demokratike me ide të frymëzuara nga mendimi shoqëror i krishterë. Ajo pati sukses të madh në Evropën Perëndimore pas Luftës së Dytë Botërore dhe ndikim më të kufizuar, por të rëndësishëm, në Amerikën Latine. Zanafilla e saj shoqërore dhe ideologjike lidhet me mobilizimin e katolikëve përballë kapitalizmit liberal të shekullit XIX dhe me përpjekjet për të mbrojtur pozitën e Kishës pas Revolucionit Francez.

Sfidat ndaj Kishës i shtynë grupet katolike të përdornin gradualisht format e politikës demokratike dhe të krijonin organizata ndërmjet individit dhe shtetit, veçanërisht sindikata, shkolla dhe shoqata katolike. Familja dhe ideali i një rendi shoqëror të harmonishëm shiheshin si të kërcënuar nga dy drejtime: nga pasojat shpërbërëse të industrializimit dhe të liberalizmit ekonomik pa ndërhyrje shtetërore, si dhe nga shtimi i kontrollit shtetëror mbi jetën shoqërore. Nga mesi i shekullit XIX, grupet e veprimit katolik të mbështetura nga Kisha u përpoqën të kufizonin ndërhyrjen e shtetit italian në formim. Organizime të rëndësishme politike katolike u zhvilluan edhe në vendet gjermanishtfolëse.

Enciklika Rerum Novarum e Papa Leonit XIII, e vitit 1891, i dha shtysë mësimit shoqëror katolik mbi punën, pronën, detyrimet e punëdhënësve, organizimin e punëtorëve dhe përgjegjësinë publike për mirëqenien. Ajo ndihmoi mobilizimin shoqëror e politik katolik, por nuk ishte një miratim i përgjithshëm i demokracisë si formë qeverisjeje. Pranimi i institucioneve demokratike ishte një proces më i gjatë; madje enciklika Graves de Communi e vitit 1901 e dallonte përdorimin shoqëror të shprehjes demokraci e krishterë nga mbështetja për një regjim të caktuar politik.

Partia Popullore Italiane, e udhëhequr nga Luigi Sturzo, arriti sukses zgjedhor më 1919. Ky ishte një hap i rëndësishëm për katolicizmin politik italian, ndërsa partitë katolike kishin histori më të hershme në vende të tjera. Partia e Qendrës në Gjermani u bë një mbështetëse kryesore e koalicioneve të Republikës së Vajmarit. Kundërshtimi ndaj socializmit dhe pronësisë komuniste mbeti i fortë. Ndërkohë, kundërshtimi fillestar ndaj kapitalizmit ishte zbutur, deri në prag të Luftës së Parë Botërore, drejt kërkesave për reforma shoqërore dhe legjislacion të gjerë të mirëqenies.

Qëndrimi ndaj shtetit ruante një tension të brendshëm. Shteti tepër i fuqishëm mund të rrezikonte familjen, shoqatat dhe lirinë fetare, por ndërhyrja e tij mund të ishte e nevojshme për të korrigjuar padrejtësitë ekonomike. Jacques Maritain, një nga mendimtarët më me ndikim të kësaj tradite, e lidhte mosbesimin ndaj shtetit mbizotërues me kërkesën që pushteti publik të shërbente të mirën e përbashkët kur kapitalizmi industrial nuk e siguronte atë.

Fashizmi i shtypi ose i diskreditoi shumë organizime të katolicizmit politik. Disa i bënë rezistencë të dobët ekstremizmit të djathtë, ndërsa të tjera mbështetën zgjidhje autoritare. Partia Kristian-Sociale Austriake u lidh me rendin autoritar korporatist austriak; kjo lidhje duhet dalluar nga mbështetja për nazizmin, me të cilin ai rend ishte në konflikt. Përvojat ndryshonin ndërmjet vendeve dhe nuk lejojnë një gjykim të vetëm për sjelljen e të gjithë të krishterëve politikë.

Pas vitit 1945, konservatorizmi i moderuar, vlerat e familjes dhe skepticizmi ndaj politikës skajshmërisht ideologjike fituan tërheqje të madhe. Aleatët perëndimorë i mbështetën partitë kristiandemokrate edhe si pengesë ndaj zgjerimit komunist. Në Itali, Gjermani, Francë, Austri, Belgjikë dhe Holandë, këto parti morën pjesë në qeverisje, si forca kryesore ose si pjesë të rëndësishme të koalicioneve.

Sipas një interpretimi të suksesit të tyre, mbështetja elektorale mbështetej më shumë te pozita e moderuar në qendër sesa te një program ideologjik i veçantë. Klasat e mesme dhe besimtarët e përkatësive të ndryshme fetare mund të bashkoheshin në mbrojtjen e rendit liberal kapitalist nga kërcënimet që i atribuoheshin së majtës. Këtu ka një ndryshim të rëndësishëm nga rrënjët e hershme të katolicizmit politik, i cili kishte kundërshtuar shumë pasoja të liberalizmit ekonomik. Megjithatë, kjo mënyrë shpjegimi nuk e shteron përmbajtjen ideore të demokracisë së krishterë, veçanërisht solidaritetin shoqëror dhe rëndësinë e institucioneve ndërmjetëse.

Në vitet 1960 dhe 1970, disa parti kristiandemokrate evropiane pësuan rënie relative. Zbutja e perceptimit të kërcënimit komunist dhe moderimi i programeve socialiste ndihmojnë në shpjegimin e kësaj prirjeje, megjithëse zhvillimet kombëtare ndryshonin. Në Amerikën Latine, partitë e kësaj tradite arritën suksese të rëndësishme, shpesh të kufizuara në kohë, veçanërisht në Kili dhe Venezuelë, si dhe gjatë viteve 1980 në Ekuador, Guatemalë dhe El Salvador. Ato theksonin qëndrueshmërinë demokratike dhe kufizimin e arbitraritetit të shteteve tradicionalisht ndërhyrëse, por mund të mbronin njëkohësisht reforma të gjera shoqërore.

Në Meksikë, Partia e Veprimit Kombëtar, PAN, u afirmua si forcë e madhe elektorale, dhe kandidati i saj Vicente Fox fitoi zgjedhjet presidenciale të vitit 2000. Në Evropë, zhvendosja e një pjese të elektoratit djathtas gjatë viteve 1980 ndihmoi ripërtëritjen e disa partive kristiandemokrate. Rasti italian ndoqi një rrugë tjetër: kriza dhe shembja politike e Demokracisë Kristiane u bënë të dukshme më 1993, ndërsa partia u shpërbë më 1994. Këto ndryshime tregojnë se demokracia e krishterë është një familje politike me histori kombëtare të ndryshme, jo një organizatë e vetme me të njëjtin fat kudo.