Demokracia e drejtpërdrejtë është një formë vendimmarrjeje në të cilën qytetarët që kanë të drejtën politike vendosin vetë për çështjet publike, në vend që t'ua delegojnë vendimin përfaqësuesve. Modeli klasik është kuvendi sovran i qytetarëve. Ai duhet dalluar nga një sistem përfaqësues që përdor herë pas here referendume ose mekanizma të tjerë të pjesëmarrjes së drejtpërdrejtë.

Athina e lashtë është shembulli historik më i njohur. Qytetarët e pranuar si të tillë merrnin pjesë në vendimmarrjen e kuvendit, ndërsa shumë poste dhe organe përzgjidheshin me short. Megjithatë, jo të gjitha detyrat jepeshin me short: disa poste, përfshirë drejtimin ushtarak, plotësoheshin me zgjedhje. Gjithashtu, kategoria e qytetarëve politikë nuk përfshinte gjithë popullsinë që banonte në Athinë. Përzgjedhja me short ishte një tipar i rëndësishëm i modelit, por nuk është kusht i domosdoshëm për çdo formë demokracie të drejtpërdrejtë.

Jean-Jacques Rousseau-ja mbronte idenë se sovraniteti i popullit nuk mund të përfaqësohet ose të tjetërsohet. Kjo lidhet me pjesëmarrjen e vetë qytetarëve në formimin e vullnetit të përgjithshëm, pa përjashtuar nevojën për organe që zbatojnë dhe administrojnë vendimet.

Në vitet 1960, e Majta e Re i ringjalli idealet e pjesëmarrjes së drejtpërdrejtë. Më vonë, përkrahës të përdorimit politik të teknologjisë së informacionit argumentuan se ajo mund ta bëjë këtë mënyrë vendimmarrjeje të zbatueshme edhe në shoqëri me popullsi të madhe. Mundësia teknike për të votuar nga larg, megjithatë, nuk i zgjidh vetvetiu problemet e diskutimit të informuar, të pjesëmarrjes së barabartë dhe të organizimit të vendimmarrjes.