Përfitimet që publiku nxjerr nga cilësitë e një vendi dhe që e bëjnë atë të këndshëm e të përshtatshëm për jetesë. Këtu përfshihen, për shembull, bukuria e peizazhit, ajri dhe uji i pastër, si edhe ndriçimi i mirë i rrugëve. Në vendimmarrjen për zhvillimin e një zone, koncepti shërben për të marrë parasysh vlera që nuk përfshihen plotësisht në llogaritjet e prodhimtarisë tregtare dhe që nganjëherë bien në kundërshtim me to.

Në historinë e politikës britanike, mbrojtja e këtyre cilësive mori një formë të rëndësishme ligjore në legjislacionin e vitit 1943 për zhvillimin hidroelektrik në Skoci. Ai parashikonte mekanizma këshillimi dhe mbikëqyrjeje për ruajtjen e vlerave të peizazhit. Ligji për hapësirën rurale i vitit 1968 e shtriu si detyrë të përgjithshme për ministrat, departamentet dhe organet publike në Angli e Uells që, gjatë ushtrimit të funksioneve të tyre lidhur me tokën, të merrnin parasysh ruajtjen e bukurisë natyrore dhe të cilësive të mjedisit rural. Privatizimet e viteve 1980 e ndryshuan kuadrin institucional: një pjesë e mbrojtjes së interesit publik kaloi nga detyrimet e ndërmarrjeve publike te organet rregullatore dhe mbikëqyrëse. Kritikët e këtij ndryshimi e panë atë si dobësim të mbrojtjes së drejtpërdrejtë.

Lëvizja për ruajtjen e cilësive të mjedisit përfshin organizata private dhe grupe presioni që mbrojnë veçanërisht qytete ose zona të caktuara. Numri i tyre u rrit shpejt në vitet 1970. Çështjet që ato ngrenë lidhen shpesh me të mirat publike, përfitimet e të cilave shtrihen përtej pronarit ose përdoruesit të drejtpërdrejtë të një pasurie.