Cikli i votimit është situatë në të cilën një procedurë zgjedhjeje ndërmjet disa alternativave parapëlqen A-në ndaj B-së, B-në ndaj C-së dhe, në vijim të krahasimeve, një alternativë të fundit ndaj A-së. Kështu formohet një rreth pa një alternativë që mbizotëron ndaj të gjitha të tjerave në krahasimet përkatëse. Shembulli më i njohur është cikli i shumicës së thjeshtë, i zbuluar nga Condorcet më 1785.

Për shembull, tre votues mund t'i renditin alternativat përkatësisht A–B–C, B–C–A dhe C–A–B. Në krahasimin A me B, votuesi i parë dhe i tretë zgjedhin A; në krahasimin B me C, i pari dhe i dyti zgjedhin B; në krahasimin C me A, i dyti dhe i treti zgjedhin C. Pra, A fiton ndaj B-së me dy vota kundrejt një, B fiton ndaj C-së po me dy kundrejt një, ndërsa C fiton ndaj A-së me të njëjtën shumicë. Secili votues ka një renditje të qëndrueshme individuale, por renditja e prodhuar nga shumica është ciklike.

Mundësia e ciklit nuk kufizohet te shumica e thjeshtë. Çdo prag shumice më i ulët se unanimiteti mund të krijojë cikle në kushte të përshtatshme; kjo vlen edhe kur për një fitore kërkohet pajtimi i të gjithë votuesve përveç njërit. Kur alternativat përkatëse përfshihen në një cikël të tillë, votimi nuk përcakton një «vullnet të popullit» unik: cilado alternativë të zgjidhet, ekziston një tjetër që e mposht me shumicën e kërkuar. Renditja e votimeve dhe rregullat për mbylljen e procedurës mund, rrjedhimisht, të ndikojnë në rezultatin përfundimtar.