Luhatje e veprimtarisë ose e politikës ekonomike që lidhet me nxitjet politike të qeverive, veçanërisht me kalendarin zgjedhor. Hipoteza kryesore pohon se, përpara zgjedhjeve, qeveritë mund t'i japin përparësi masave që rrisin përkohësisht mirëqenien e perceptuar dhe popullaritetin, edhe kur këto masa devijojnë nga orientimi i tyre i zakonshëm ose krijojnë kosto të mëvonshme.

Në një model të tillë, rritja e shpenzimeve, ulja e taksave ose politika të tjera nxitëse mund të përmirësojnë përkohësisht punësimin dhe të ardhurat. Pas zgjedhjeve mund të pasojnë masa shtrënguese për të trajtuar deficitin, inflacionin ose çekuilibrat. Lidhja nuk është automatike: ajo varet nga kompetencat e qeverisë, pavarësia e bankës qendrore, kufizimet buxhetore, informacioni i votuesve dhe mënyra se si ata e vlerësojnë performancën ekonomike.

Kjo teori është pjesë e ekonomisë politike që studion ndikimin e politikanëve në vendimmarrjen ekonomike dhe ndikimin e ekonomisë në rizgjedhjen e tyre. Ajo formulohet si hipotezë e kontrollueshme me të dhëna statistikore e ekonometrike. Përputhja e një përmirësimi ekonomik me zgjedhjet nuk mjafton vetvetiu për të provuar manipulim: duhet dalluar efekti i politikës nga goditjet e jashtme, cikli i zakonshëm ekonomik dhe ndryshime të tjera institucionale.