Çështje politike për të cilën ekziston pajtim i gjerë mbi vlerësimin bazë ose mbi rezultatin e dëshirueshëm: një gjendje miratohet përgjithësisht ose refuzohet përgjithësisht. Ajo dallohet nga çështja pozicionale, ku votuesit dhe partitë ndahen sipas zgjidhjeve ose qëndrimeve që parapëlqejnë. Për shembull, korrupsioni zakonisht dënohet nga të gjithë, ndaj personat që lidhen me të priren të humbasin popullaritet. Gara nuk zhvillohet kryesisht mbi pyetjen nëse korrupsioni është i mirë, por mbi pyetjen se kush është më i ndershëm dhe më i aftë për ta luftuar.

Të gjitha partitë mund të pretendojnë se janë të virtytshme dhe të efektshme, por ato nuk i theksojnë njëlloj të gjitha çështjet. Një parti mund të krijojë reputacion për aftësi në një fushë dhe për paaftësi në një tjetër. Për rrjedhojë, zgjedhësi mund të vendosë sipas besimit që ka te aftësia ose integriteti i një partie, edhe kur palët shpallin të njëjtin objektiv të përgjithshëm.

Rëndësia e çështjeve të valencës për suksesin zgjedhor sfidon modelet e konkurrencës hapësinore që e shpjegojnë votën vetëm përmes afërsisë ndërmjet pozicionit të votuesit dhe atij të partisë. Megjithatë, valenca dhe pozicioni mund të ndërthuren. Një çështje që bashkon njerëzit në nivelin e synimit mund t'i ndajë sapo paraqiten politika konkrete për realizimin e tij. Pothuaj të gjithë mund ta konsiderojnë papunësinë një të keqe, por të mos pajtohen nëse duhet luftuar me rritje të shpenzimeve publike, ndryshime të taksave ose ndërhyrje të tjera. Objektivi i përbashkët mbetet çështje valence, ndërsa zgjedhja e mjeteve krijon konkurrencë pozicionale.