Qasje në studimin e politikës që e merr aktorin individual si njësi bazë të analizës dhe shqyrton pasojat e veprimeve të tij duke supozuar zgjedhje të arsyetuara ndërmjet alternativave. Modelet e saj pyesin se çfarë do të bëjnë individët që ndjekin parapëlqimet e veta brenda kufizimeve të caktuara dhe çfarë rezultatesh kolektive do të dalin nga ndërveprimi i tyre. Qasja mund të përdoret si shpjegim i sjelljes reale ose si analizë e pasojave që do të kishte sjellja racionale sipas një grupi supozimesh.

Racionaliteti zakonisht përkufizohet ngushtë, përmes vetive të parapëlqimeve dhe të zgjedhjes, jo si mençuri morale ose zotërim i gjithë informacionit. Kalueshmëria kërkon që, nëse një individ parapëlqen A-në ndaj B-së dhe B-në ndaj C-së, ai të parapëlqejë edhe A-në ndaj C-së. Qëndrueshmëria e zgjedhjes nënkupton se, përballë të njëjtave alternativa dhe të njëjtave rrethana, ai nuk zgjedh në mënyrë kundërthënëse. Motivet mund të përfshijnë interesin vetjak, por edhe vlera e interesa të të tjerëve, nëse këto përfshihen në parapëlqimet e aktorit.

Dy degë të rëndësishme janë zgjedhja publike dhe zgjedhja shoqërore. E para zbaton analizën e nxitjeve dhe vendimmarrjes në qeverisje, administratë e politikë. E dyta shqyrton mënyrat dhe vështirësitë e shndërrimit të parapëlqimeve individuale në vendime kolektive. Suksesi i një modeli varet nga përshtatshmëria e supozimeve për informacionin, institucionet dhe sjelljen, si edhe nga ajo që modeli synon të shpjegojë.