Synimi fillestar kushtetues është qëllimi që u atribuohet hartuesve ose miratuesve të një kushtetute dhe të amendamenteve të saj, kur ai përdoret si udhërrëfyes për interpretimin e tekstit. Në debatin amerikan, mbështetësit e kësaj qasjeje argumentojnë se gjyqtari duhet të zbulojë dhe të zbatojë kuptimin që synonin autorët përkatës, në vend që të zëvendësojë normën kushtetuese me parapëlqimet e veta politike.

Kjo qasje është lidhur me vetëpërmbajtjen gjyqësore: idenë se gjykatat duhet të përcaktojnë çfarë kërkon ligji dhe t'ua lënë vendimet e zakonshme politike organeve të autorizuara për to. Në gjysmën e dytë të shekullit XX, sidomos konservatorët republikanë kritikuan aktivizmin që ia atribuuan Gjykatës së Lartë nën kryesimin e Earl Warren-it, gjatë viteve 1953–1969. Vendimet për segregacionin shkollor, rishpërndarjen e zonave zgjedhore dhe të drejtat e të dyshuarve për vepra penale u akuzuan se cenonin ndarjen e pushteteve dhe federalizmin, duke shndërruar vlerat politike të gjyqtarëve në politika publike. Këto ishin akuzat e kundërshtarëve të gjykatës; mbrojtësit e vendimeve i shihnin ato si zbatim të garancive kushtetuese.

Presidentët Richard Nixon, Ronald Reagan dhe George H. W. Bush synuan t'i kundërpërgjigjeshin këtij zhvillimi duke emëruar gjyqtarë të lidhur me interpretimin e rreptë të Kushtetutës. Në debatin politik, ky interpretim, vetëpërmbajtja gjyqësore dhe konservatorizmi shpesh u përdorën sikur të ishin të njëjta. Megjithatë, një metodë interpretimi dhe një qëndrim politik nuk janë domosdoshmërisht e njëjta gjë.

Qasja e synimit fillestar ndesh vështirësi. Hartuesit dhe miratuesit mund të kenë pasur qëllime të ndryshme; dëshmitë historike mund të jenë të paplota; dhe një tekst i hartuar për një shoqëri më të vogël e shumë të ndryshme duhet zbatuar në rrethana të paparashikuara. Kritikët druajnë se lidhja e ngurtë me synimet e dikurshme e pengon zhvillimin kushtetues. Nga ana tjetër, mbrojtësit paralajmërojnë se interpretimi pa kufizime mund t'ia heqë Kushtetutës kuptimin detyrues dhe t'ia nënshtrojë atë gjykimit të çastit.

Synimi fillestar duhet dalluar nga kuptimi publik fillestar, që kërkon se si do të kuptohej teksti në kohën e miratimit të tij, jo domosdoshmërisht çfarë synonte privatisht secili hartues. Të dyja lidhen me familjen e qasjeve të quajtura origjinalizëm, por nuk janë të këmbyeshme. Po ashtu, interpretimi i rreptë ose i ngushtë nuk është vetvetiu origjinalizëm: një kuptim historik mund të jetë më i gjerë se një lexim ngushtësisht fjalë për fjalë.