Veprimtare e krahut militant të lëvizjes për të drejtën e votës së grave, veçanërisht në Britaninë e fillimit të shekullit XX. Termi dallohet nga emërtimi më i gjerë për përkrahëset e votës së grave që përdornin kryesisht mjete kushtetuese dhe paqësore.

Më 1867, John Stuart Mill-i propozoi që projektligji i dytë i reformës zgjedhore të zëvendësonte fjalën «burrë» me «person», për t’ua hapur grave që plotësonin kushtet e tjera të drejtën e regjistrimit zgjedhor. Propozimi nuk u pranua. Shoqatat për votën e grave vijuan veprimtarinë, por përpjekjet e tyre për t’i bindur deputetët përparuan ngadalë.

Më 1903, Emmeline Pankhurst-i dhe bashkëpunëtoret e saj themeluan Bashkimin Social dhe Politik të Grave, WSPU. Organizata kaloi nga ndërhyrjet në mbledhje publike dhe mosbindja civile te forma më të ashpra veprimi, përfshirë demonstratat, pengimin e veprimtarive politike dhe dëmtimin e pronës. Pas dështimeve të nismave për të drejtën e votës, veçanërisht në periudhën 1911–1912, militantizmi u përshkallëzua. Sufrazhetet e burgosura përdorën greva urie dhe autoritetet iu përgjigjën edhe me ushqyerje të detyruar.

Më 4 qershor 1913, Emily Wilding Davison-i hyri në pistën e garës Derby dhe u godit nga kali i mbretit; vdiq më 8 qershor. Veprimi ishte pjesë e protestës së saj për votën e grave, por qëllimi i saktë i ndërhyrjes mbetet i diskutuar. Nuk mund të pohohet si fakt i provuar se ajo synonte vetëvrasjen.

Ndikimi i taktikave militante në fitimin e së drejtës së votës është objekt debati. Ato e mbajtën çështjen në vëmendje, por larguan edhe përkrahës të moderuar. Një shpjegim tjetër i jep peshë të madhe Luftës së Parë Botërore dhe punës së grave gjatë saj, që sfidoi shumë kufizime tradicionale të roleve gjinore. Ky ndikim duhet parë së bashku me veprimtarinë e gjatë të lëvizjes dhe me ndryshimet politike të kohës. Ligji i vitit 1918 u dha votën grave të moshës tridhjetë vjeç e lart që plotësonin kushtet e përcaktuara pasurore ose të regjistrimit; barazia zgjedhore me burrat në moshën njëzetenjëvjeçare u arrit më 1928.