Fushë studimi që analizon procesin e formimit të politikave publike. Ndarja e saj nga studimi i politikës në përgjithësi nuk është e prerë, sepse veprimtaria politike përfshin domosdoshmërisht zgjedhje për drejtimin dhe veprimin publik. Në disa gjuhë, si frëngjishtja, e njëjta fjalë «politique» mbulon të dyja kuptimet: jetën politike dhe politikën publike. Dallimi si fushë më vete u theksua veçanërisht në vitet 1960, nga bindja se kuptimi i rezultateve të qeverisjes kërkonte një shqyrtim më të hollësishëm të formimit të politikave sesa ofronte zakonisht shkenca politike akademike.

Brenda fushës mund të dallohen dy orientime kryesore: normativ dhe analitik. Studimi normativ pyet si hartohen politikat dhe si mund të përmirësohen proceset e tyre. Ai shtrihet përtej shkencës politike dhe përfshin ekonomistë, specialistë të kërkimit operacional, teoricienë të organizatave dhe administratorë publikë. Analiza normative e hartimit lidhet ngushtë me vlerësimin e politikave dhe me studimin e zbatimit të tyre, fusha që shpesh financohen nga qeveritë për shkak të përdorimit të tyre praktik.

Studimi analitik është më i lidhur me shkencën politike në kuptimin e ngushtë. Ai synon të ndërtojë modele dhe shpjegime për procesin përmes të cilit politikat përzgjidhen, formohen dhe ndryshojnë. Larmia e metodave të përdorura mund të jetë po aq e madhe sa në shkencën politike në tërësi. Teoria e zgjedhjes publike dhe qasje të ndryshme krahasuese ofrojnë shpjegime konkurruese të vendimmarrjes. Ndërkaq, disa qasje neobihevioraliste i shpjegojnë rezultatet e politikave përmes tipareve të përgjithshme të sistemit politik. Në këtë rast, studimi i politikave publike afrohet aq shumë me studimin e sistemeve politike sa kufiri ndërmjet tyre bëhet i vështirë për t’u përcaktuar.