Ligj i miratuar nga Parlamenti britanik më 1931, që i dha formë juridike parimit të shpallur në Konferencën Perandorake të vitit 1926 për barazinë e statusit ndërmjet Mbretërisë së Bashkuar dhe Dominioneve. Ai përbënte një hap themelor drejt njohjes së autonomisë së tyre në punët e brendshme dhe në marrëdhëniet ndërkombëtare.

Dominionet e përfshira në përkufizimin e ligjit ishin Kanadaja, Australia, Zelanda e Re, Shteti i Lirë i Irlandës, Afrika e Jugut dhe Njufaundlandi. Parimi ishte që këto bashkësi politike të mos i nënshtroheshin njëra-tjetrës për shkak të statusit kolonial dhe që ligjbërja britanike për to të kërkonte kërkesën dhe pëlqimin përkatës.

Pasojat juridike nuk u zbatuan të gjitha njëherësh në çdo Dominion. Disa dispozita kërkonin miratim të veçantë nga parlamentet e Australisë, Zelandës së Re dhe Njufaundlandit; ekzistonin edhe përjashtime kushtetuese, përfshirë ato lidhur me ndryshimin e kushtetutës kanadeze. Për këtë arsye, Statuti shënon njohjen dhe zbatimin ligjor të një parimi të ri marrëdhëniesh, brenda një procesi më të gjatë të pavarësimit kushtetues.