Anketim i hartuar për të zbuluar qëndrimet e aktorëve politikë, sjelljet që ata synojnë të kryejnë ose kujtimet që kanë për sjelljet e mëparshme. Të anketuarit mund të jenë udhëheqës, ligjvënës, nëpunës publikë ose, më zakonisht, zgjedhës. Sondazhet realizohen me intervista ballë për ballë, me telefon, me pyetësorë në internet dhe me forma të tjera mbledhjeje të të dhënave.

Dallohen dy mënyra kryesore të përzgjedhjes së kampionit. Në kampionimin probabilitar, çdo pjesëtar i popullatës së synuar ka një probabilitet të njohur për t'u zgjedhur. Kur plotësohen kushtet statistikore përkatëse, mund të vlerësohet pasiguria që vjen nga kampionimi dhe të llogaritet një marzh gabimi. Përafrimi me shpërndarjen normale zbatohet për shpërndarjen e statistikave të caktuara të kampionit nën kushte të përshtatshme; nuk do të thotë se çdo e dhënë nga një sondazh ka vetvetiu shpërndarje normale.

Në kampionimin me kuota synohet të riprodhohet përbërja shoqërore e popullatës, për shembull sipas moshës, gjinisë ose kategorive të tjera. Supozimi është se një kampion përfaqësues nga ana shoqërore do të jetë përfaqësues edhe në pikëpamjet politike. Ky supozim mund të dështojë nëse personat e përzgjedhur ndryshojnë nga të tjerët në mënyra që kuotat nuk i kapin. Prandaj marzhi standard i gabimit nga kampionimi probabilitar nuk mund t'i atribuohet automatikisht çdo sondazhi me kuota.

Të dyja metodat, historikisht shpesh ajo me kuota, janë përdorur nga firmat e studimit të tregut për të matur opinionin publik. Gjatë fushatave zgjedhore, rezultatet shërbejnë si për hartimin e strategjive partiake, ashtu edhe për parashikimin e rezultatit. Në Britani, organizatat e sondazheve patën përgjithësisht një bilanc të mirë parashikues në dekadat pas vitit 1945, por saktësia e disa sondazheve me kuota u përkeqësua ndjeshëm gjatë viteve 1990. Vlera e një sondazhi varet jo vetëm nga madhësia e kampionit, por edhe nga përzgjedhja, formulimi i pyetjeve, përgjigjet e munguara dhe mënyra e analizimit.