Procesi përmes të cilit njerëzit përvetësojnë qëndrime, vlera dhe orientime politike. Një pjesë e madhe e kërkimeve klasike është përqendruar te fëmijëria. Në shumë nga këto studime, fëmijët shfaqnin fillimisht ndjenja pozitive ndaj figurave të autoritetit të njohura nga përrallat, si mbretëreshat dhe princeshat. Më vonë shfaqeshin qëndrime të ngjashme ndaj zyrtarëve të zgjedhur, si presidentët ose kryeministrat; më pas zhvillohej identifikimi partiak. Një ideologji më e arsyetuar zakonisht dallohej vetëm në fazat e mëvonshme të adoleshencës.

Sipas kësaj qasjeje, përvojat e hershme të socializimit janë shpesh më të rrënjosurat. Vetëdija për gjininë dhe përkatësinë etnike i paraprin shumë orientimeve drejtpërdrejt politike. Çdo shtresë përvoje dhe identifikimi ndikon në mënyrën si përvetësohen përvojat e mëvonshme. Kjo nuk nënkupton se të gjitha shoqëritë ose të gjithë fëmijët ndjekin të njëjtin rend të pandryshueshëm.

Kritikët e programit mbizotërues të kërkimit kanë ngritur disa kundërshtime. Së pari, janë studiuar pamjaftueshëm fëmijët, gjendja familjare dhe përvojat e hershme të të cilëve mund t’i vendosin në kundërshtim me vlerat mbizotëruese të shoqërisë. Nëse studiohen kryesisht rastet e përshtatjes, krijohet një pamje e pjesshme e socializimit.

Së dyti, matja e qëndrimeve të shprehura me vetëdije nuk e kap lehtë atë që teoritë kritike e quajnë vetëdije të rreme: mënyrat se si vlerat mbizotëruese mund të përvetësohen pa u vënë re nga vetë individi. Së treti, identifikimi me një parti nuk është domosdoshmërisht tregues i besueshëm as i votimit, as i qëndrimeve për çështje konkrete. Duhet gjithashtu të dallohen tiparet biologjike nga identitetet e formuara shoqërisht: përkatësia etnike nuk është një fakt i përcaktuar thjesht nga gjenet, ndërsa orientimet politike mësohen, interpretohen dhe mund të ndryshojnë gjatë jetës.