Georg Simmel (1858–1918) ishte figurë e rëndësishme e mendimit shoqëror gjerman. Lindi dhe u arsimua në Berlin, ku kaloi edhe pjesën më të madhe të karrierës. Më 1885 mori të drejtën të ligjëronte si Privatdozent, pa një post të rregullt të paguar; rreth pesëmbëdhjetë vjet më vonë mori titullin e profesorit të jashtëzakonshëm, pa një profesurë të plotë. Megjithëse gëzonte mbështetjen e Max Weberit dhe akademikëve të tjerë, përparimi i tij në hierarkinë universitare u pengua vazhdimisht. Në këtë ndikuan si kundërshtimet ndaj punës së tij, ashtu edhe paragjykimet antisemitike. Vetëm më 1914 mori një profesurë të plotë në Strasburg.

Vepra e Simmelit është e larmishme dhe nuk futet lehtë në një kategori të vetme. Analizat e grupeve, konfliktit, epërsisë dhe nënshtrimit kanë rëndësi për teorinë politike. Ai shkroi mbi Kantin, Goethen, Schopenhauerin dhe Nietzschen, mbi filozofinë e historisë e të shkencave shoqërore, mbi paranë dhe mbi themelet e sociologjisë.

Ashtu si shumë mendimtarë gjermanë të kohës, Simmeli i konsideronte shkencat shoqërore të dallueshme nga shkencat natyrore, për shkak të karakterit të marrëdhënieve dhe kuptimeve njerëzore që studiojnë. Analizat e tij kanë ruajtur interes të veçantë për ata që e përshkruajnë kulturën moderne si përvojë të copëzuar dhe tjetërsuese, ku lidhjet, format e ndërveprimit dhe jeta individuale ndryshojnë vazhdimisht.