Masa kufizuese ose ndëshkuese diplomatike, ekonomike dhe shoqërore, të përdorura në marrëdhëniet ndërkombëtare për të ndikuar sjelljen e një shteti, organizate ose personi, veçanërisht në përgjigje të shkeljeve të së drejtës ndërkombëtare ose kërcënimeve ndaj paqes. Në kuptimin e sigurisë kolektive, sanksionet synojnë ta bëjnë shkeljen të kushtueshme dhe ta nxisin subjektin përkatës të ndryshojë politikë. Ato mund të përfshijnë ndërprerjen e marrëdhënieve diplomatike, kufizimin e komunikimeve dhe kufizimin ose ndalimin e një pjese të tregtisë apo të tregtisë në tërësi.

Në disa përdorime të gjera historike, emërtimi është shtrirë edhe mbi veprimet ushtarake ndëshkuese. Në kuadrin e Kartës së Kombeve të Bashkuara, megjithatë, sanksionet sipas nenit 41 janë masa që nuk përfshijnë përdorimin e forcës së armatosur; veprimet ushtarake trajtohen veçmas, sidomos në nenin 42. Këshilli i Sigurimit ka kompetencë të vendosë masa të detyrueshme, kur vepron sipas dispozitave për ruajtjen ose rivendosjen e paqes dhe sigurisë ndërkombëtare.

Lidhja e Kombeve kishte mekanizma relativisht të dobët sanksionimi. Kufizimet anglo-amerikane mbi furnizimin e Japonisë me çelik e naftë, të vendosura në kontekstin e agresionit japonez në Kinë, ishin një nga faktorët e përshkallëzimit që çoi në hyrjen e Japonisë në luftë kundër fuqive perëndimore gjatë Luftës së Dytë Botërore. Gjatë Luftës së Ftohtë, vetoja dhe përplasja ndërmjet fuqive të mëdha e kufizuan përdorimin e sanksioneve të detyrueshme nga Këshilli i Sigurimit.

Sanksione u vendosën kundër Rodezisë më 1966, ndërsa masat ndaj Afrikës së Jugut u zhvilluan më gradualisht dhe me shtrirje të ndryshme. Pas Luftës së Ftohtë, raste të rëndësishme ishin Iraku pas pushtimit të Kuvajtit dhe Serbia në kontekstin e luftërave që shoqëruan shpërbërjen e Jugosllavisë.

Efektiviteti i sanksioneve ekonomike mbetet çështje debati. Mbështetësit i shohin si mjet presioni politik pa përdorim të drejtpërdrejtë të forcës. Kritikët theksojnë se ato mund t'i shkaktojnë vuajtje popullsisë pa ndryshuar sjelljen e udhëheqjes dhe, në disa raste, mund ta forcojnë qeverinë e sanksionuar. Kufizimet krijojnë edhe mundësi fitimi për kontrabandistët dhe rrjetet që i anashkalojnë. Përvoja e Irakut gjatë viteve 1990 tregoi se masa shumë të rënda ekonomike, edhe kur shoqërohen me veprime ushtarake, nuk garantojnë vetvetiu as ndryshimin e politikës, as rrëzimin e qeverisë. Vlerësimi i tyre kërkon dallimin ndërmjet synimit të deklaruar, ndikimit real mbi vendimmarrësit dhe pasojave mbi shoqërinë.