Sundim i një pakice. Termi bën pjesë në dallimin klasik ndërmjet qeverisjes nga një person, nga pak persona dhe nga shumica, por emërtimet dhe vlerësimet morale të këtyre formave kanë ndryshuar ndërmjet autorëve. Edhe aristokracia është qeverisje e të paktëve, prandaj numri i sunduesve nuk mjafton gjithmonë për ta dalluar nga oligarkia.

Aristoteli e quante aristokraci sundimin e pakicës që synon të mirën e përgjithshme dhe oligarki sundimin e atyre që qeverisin për interesin e vet, veçanërisht të pasurve. Në përdorimin më të gjerë modern, termi thekson përqendrimin e pushtetit te një rreth i ngushtë që ka ndikim vendimtar mbi institucionet dhe vendimet.

Në sociologjinë politike është argumentuar se vetë organizimi mund të krijojë prirje oligarkike, sepse udhëheqësit grumbullojnë informacion, përvojë dhe kontroll mbi burimet. Kjo ide lidhet me «ligjin e hekurt të oligarkisë». Ajo ngre pyetjen nëse dhe si anëtarësia ose qytetarët mund ta mbajnë nën kontroll një elitë drejtuese, edhe kur rregullat formale shpallin barazi dhe pjesëmarrje demokratike.