Gjeografia politike studion marrëdhëniet ndërmjet hapësirës dhe organizimit të pushtetit: shtetet, federatat, kufijtë, njësitë nënshtetërore dhe shpërndarjen territoriale të proceseve politike. Ajo përfshin përshkrimin e këtyre njësive, por edhe shpjegimin e mënyrës si kushtet dhe marrëdhëniet hapësinore lidhen me institucionet, konfliktet dhe sjelljen politike.

Një shembull i hershëm me ndikim i kalimit përtej përshkrimit është argumenti i Montesquieu-t për lidhjen ndërmjet klimës dhe llojeve të regjimit politik. Ky ishte një projekt shpjegues për ndikimin e kushteve fizike mbi jetën politike; nuk duhet kuptuar si provë se klima e përcakton në mënyrë të vetme dhe të pandryshueshme regjimin e një vendi.

André Siegfried-i është një figurë themeluese e gjeografisë moderne zgjedhore. Ai kërkoi lidhje ndërmjet karakteristikave territoriale, përfshirë llojet e tokës, dhe mënyrës së votimit në Francë. Studimet e tij u admiruan më shumë sesa u riprodhuan drejtpërdrejt. Një shembull i rëndësishëm i analizës territoriale të politikës është edhe puna e V. O. Key Jr. mbi Jugun amerikan, sidomos Politika e Jugut, më 1949. Siegfried-i nuk duhet paraqitur si themelues i vetëm i të gjithë gjeografisë politike, një fushë më e gjerë dhe me tradita të mëparshme.

Studimi i lidhjeve ekologjike, domethënë i marrëdhënieve ndërmjet karakteristikave të njësive territoriale dhe rezultateve të tyre politike, hasi kundërshtime për shkak të gabimit ekologjik. Një lidhje e gjetur ndërmjet dy veçorive në nivel zone nuk provon se e njëjta lidhje ekziston te individët brenda saj. Për shembull, përbërja shoqërore dhe vota e përgjithshme e një zone nuk tregojnë vetvetiu se si ka votuar çdo grup. Zhvillimi i metodave që marrin parasysh këtë kufizim e ka mbështetur vazhdimin dhe ripërtëritjen e analizave hapësinore.