Orientim i politikës së jashtme amerikane i shpallur nga presidenti Harry S. Truman në fjalimin përpara një mbledhjeje të përbashkët të Kongresit më 12 mars 1947. Ai kërkoi mbështetje për popujt që, sipas formulimit të tij, u rezistonin përpjekjeve për nënshtrim nga pakica të armatosura ose nga presione të jashtme. Në kontekstin e fillimit të Luftës së Ftohtë, kjo u kuptua si angazhim kundër zgjerimit të ndikimit komunist.

Truman-i e paraqiti çështjen si zgjedhje ndërmjet mënyrave të ndryshme të qeverisjes: institucioneve përfaqësuese dhe lirive, nga njëra anë, dhe sundimit të një pakice me detyrim e shtypje, nga ana tjetër. Kërkesa e menjëhershme kishte të bënte me ndihmën për Greqinë dhe Turqinë, pasi Britania nuk ishte më në gjendje të mbante të njëjtën barrë mbështetjeje. Kongresi miratoi autorizimin për ndihmë.

Doktrina u bë një pikë themelore e strategjisë së frenimit të komunizmit, të zhvilluar nga administratat amerikane gjatë Luftës së Ftohtë. Ajo e lidhi ndihmën ekonomike dhe ushtarake me mbrojtjen e rendit ndërkombëtar që SHBA-ja e konsideronte të favorshëm. Formulimi i gjerë lejonte zbatime përtej dy vendeve fillestare dhe ngrinte pyetjen se sa larg shtrihej angazhimi amerikan për të mbështetur regjime të kërcënuara.