Parim i politikës së jashtme amerikane i shpallur nga presidenti James Monroe në mesazhin drejtuar Kongresit më 2 dhjetor 1823. Ai paralajmëronte fuqitë evropiane se zgjerimi i mëtejshëm kolonial ose ndërhyrja e tyre për të imponuar pushtet mbi shtetet e pavarura të Amerikave do të shihej si kërcënim ndaj sigurisë dhe interesave të Shteteve të Bashkuara.

Doktrina fillimisht kishte karakter kryesisht mbrojtës ndaj ndërhyrjes evropiane në Hemisferën Perëndimore. Në fillim të shekullit të njëzetë, Theodore Roosevelt-i e zgjeroi përmes të ashtuquajturit plotësim i Roosevelt-it, të formuluar më 1904. Ky interpretim pretendonte të drejtën e Shteteve të Bashkuara për të ndërhyrë në vendet e rajonit në emër të rendit dhe për të shmangur ndërhyrjen evropiane. Doktrina dhe interpretimet e saj u përdorën vazhdimisht për të përligjur ndërhyrje amerikane në punët e vendeve të Amerikës Latine.