Dobia shtesë që një person përfiton nga konsumimi ose zotërimi i një njësie tjetër të një malli a shërbimi, kur kushtet e tjera mbeten të pandryshuara. Ajo dallon nga dobia totale, që është përfitimi nga e gjithë sasia e konsumuar.

Në shumë modele ekonomike supozohet se dobia marxhinale zvogëlohet: sa më shumë njësi të ketë tashmë individi, aq më pak vlerë ka për të njësia pasuese. Për shembull, një gotë ujë mund t’i sjellë shumë kënaqësi një njeriu të etur, ndërsa gotat e mëvonshme zakonisht i sjellin përfitim më të vogël. Ky është një supozim i dobishëm për shumë zgjedhje, por nuk vlen pa përjashtim për çdo mall dhe çdo rrethanë.

Ideja lidhet me mënyrën si individët krahasojnë kombinime mallrash. Kur kanë shumë nga një mall dhe pak nga një tjetër, mund të kërkojnë një sasi më të madhe të të parit për të hequr dorë nga një njësi e të dytit. Kjo lidhet me zëvendësimin marxhinal, por është një marrëdhënie ndërmjet mallrave dhe duhet dalluar nga dobia shtesë e një malli të vetëm. Dobia, në këtë përdorim, shënon përmbushjen e parapëlqimeve dhe nuk nënkupton domosdoshmërisht fitim financiar ose egoizëm.