Filozof francez, i lindur më 1713 dhe i vdekur më 1784, bashkëredaktor me Jean d’Alembert-in i «Enciklopedisë». Shtatëmbëdhjetë vëllimet e saj të tekstit u botuan në vitet 1751–1765. Vepra ishte ndër arritjet më të rëndësishme intelektuale të Iluminizmit francez dhe shprehte entuziazmin për racionalizmin laik e për idetë e përparimit shoqëror. Në përmbajtjen dhe frymën e saj ajo sfidonte absolutizmin mbretëror dhe epërsinë fetare të Kishës Katolike në Francë e në Evropë.

Mendimi politik i Diderot-së lidhej me materializmin filozofik dhe ateizmin e tij. Ai i shihte institucionet politike në marrëdhënie me kulturën dhe kushtet shoqërore e ekonomike të bashkësisë, një orientim që e afronte me Montesquieu-në dhe Rousseau-në. Synimi udhëheqës ishte zgjerimi i kushteve të lirisë njerëzore. Sipas tij, kjo kërkonte një shoqëri të hapur dhe tolerancë ndaj rrugës që secili individ zgjidhte për të kërkuar lumturinë, përmes ushtrimit të të drejtave të veta.

Në këtë konceptim, të drejtat e pronës zinin një vend veçanërisht të rëndësishëm dhe paraqiteshin si e vetmja bazë racionale e qytetarisë. Sundimtari duhej të ishte mbrojtës i të drejtave në interes të kombit, jo zotërues i pakufizuar i jetës së nënshtetasve.

Nga fundi i jetës, nën ndikimin e Revolucionit Amerikan, Diderot mbështeti më qartë sovranitetin popullor dhe të drejtën e popullit për revolucion kundër autoritetit tiranik. Edhe pse vdiq më 1784, para shpërthimit të Revolucionit Francez, idetë e tij radikale mbetën pjesë e rëndësishme e formimit intelektual të fazave të hershme të tij.