Synime, gjendje ose përvoja që një person dëshiron t'i arrijë për veten ose për të tjerët. Në diskutimin politik dhe ekonomik, termi përdoret shpesh për dëshira ende të paplotësuara, plotësimi i të cilave motivon sjelljen. Dëshira duhet dalluar nga nevoja: njeriu mund të dëshirojë diçka që nuk i nevojitet për mirëqenie, ose të mos dëshirojë diçka që është e nevojshme për të.

Meqë njerëzit përpiqen t'i përmbushin dëshirat, kjo përmbushje mund të bëhet qëllim i politikës publike, drejtpërdrejt ose përmes përgjigjes ndaj interesave të tyre. Utilitarizmi i Bentham-it është kritikuar ndonjëherë sikur e redukton lumturinë në përmbushjen e dëshirave. Megjithatë, në formulimin e tij klasik rëndësi kanë kënaqësia dhe vuajtja, prandaj dëshira dhe mirëqenia nuk duhen identifikuar pa shpjegim. Edhe ndarja e burimeve përmes tregut mbrohet shpesh për aftësinë e saj për t'iu përgjigjur në mënyrë efikase kërkesave të njerëzve, brenda kufijve të fuqisë së tyre blerëse.

Fakti se dikush e dëshiron një gjë jep një arsye për ta marrë dëshirën seriozisht, por nuk provon se ajo duhet plotësuar në çdo rast. Përmbushja mund të dëmtojë vetë personin ose njerëz të tjerë. Kështu mund të lindë konflikt ndërmjet lirisë individuale për të ndjekur dëshirat dhe vlerësimit të mirëqenies ose të drejtësisë. Nga ky tension buron dallimi mes parimeve që u përgjigjen dëshirave të shprehura dhe parimeve që orientohen nga një ideal i pavarur për jetën e mirë. Çështja politike është se si duhen peshuar këto arsye, pa e marrë dëshirën individuale as si urdhër absolut, as si diçka pa vlerë.