Deontologjia është një qasje në etikë që e vlerëson drejtësinë ose gabueshmërinë e një veprimi duke u mbështetur te detyrimet, të drejtat dhe parimet morale që duhet të respektohen. Emërtimi rrjedh nga fjala greke për detyrën. Sipas kësaj qasjeje, një veprim nuk bëhet i drejtë vetëm sepse pritet të prodhojë pasoja të dobishme: mund të ketë kufizime morale që nuk lejojnë përdorimin e çdo mjeti për arritjen e një qëllimi.

Deontologjia dallohet nga konsekuencializmi, i cili e mbështet vlerësimin moral te pasojat. Për shembull, një argument deontologjik kundër mashtrimit mund të mbështetet te detyrimi për të thënë të vërtetën ose te e drejta e personit tjetër për të mos u mashtruar; një argument konsekuencialist shqyrton dëmet dhe përfitimet që sjell veprimi. Dallimi ka të bëjë me bazën e përligjjes morale, jo domosdoshmërisht me përfundimin praktik, i cili mund të jetë i njëjtë.

Teoritë deontologjike ndryshojnë ndërmjet tyre. Disa i trajtojnë ndalime të caktuara si të pakushtëzuara, ndërsa të tjera pranojnë peshimin e detyrimeve kur ato hyjnë në konflikt. Prandaj, deontologjia nuk nënkupton domosdoshmërisht shpërfilljen e çdo pasoje. Në politikë, ajo shfaqet në argumente që e lidhin bindjen, rezistencën ose ushtrimin e pushtetit me respektimin e të drejtave, të zotimeve dhe të detyrimeve, në vend që t'i përligjin vetëm me rezultatin e dëshiruar.