Charles de Gaulle (1890–1970) ishte ushtarak dhe politikan francez, president i Republikës së Pestë më 1959–1969 dhe figura qendrore e lëvizjes politike të njohur si golizëm. Autoriteti i tij lidhej fillimisht me qëndresën franceze gjatë Luftës së Dytë Botërore. Pas luftës, ai u bë kundërshtar i rendit të Republikës së Katërt dhe kërkoi një presidencë me pushtet të fortë ekzekutiv. Sipas tij, vetëm një drejtim i tillë mund të mbronte sovranitetin e pavarësinë kombëtare të Francës, të siguronte konsensus e kohezion shoqëror dhe të nxiste modernizimin e shpejtë.

Lëvizja e lidhur me emrin e tij mori forma të ndryshme organizative përgjatë karrierës së tij dhe pas saj. Tubimi i Popullit Francez, RPF, i periudhës së pasluftës kishte një profil nacionalist luftarak dhe kundërshtues ndaj regjimit. Golizmi ishte pragmatik dhe i përshtatshëm ndaj rrethanave, me më pak ngurtësi doktrinare sesa shumë lëvizje të tjera politike. De Gaulle-i u tërhoq pas humbjes së referendumit të vitit 1969 dhe vdiq më 1970.

Trashëgimia e tij ndryshoi nën pasardhësit. Bashkimi për Mbrojtjen e Republikës, UDR, i lidhur me Georges Pompidou-n, shprehte një konservatorizëm më përshtatës, ndërsa Tubimi për Republikën, RPR, i Jacques Chirac-ut, përdori një populizëm më të theksuar, që kujtonte disa tipare të RPF-së. Në fund të shekullit XX, organizatat goliste përbënin një nga forcat kryesore të disiplinuara dhe me bazë të gjerë anëtarësie në të djathtën franceze.

Midis viteve 1974 dhe 1995, golistët nuk e mbajtën presidencën. Pas humbjes së së djathtës më 1981, fitorja e saj parlamentare më 1986 e solli Chirac-un në krye të qeverisë. Programi i tij i viteve 1986–1988 tregoi largim nga disa tipare të golizmit tradicional: ai përqafoi liberalizmin ekonomik dhe privatizimin e sektorit shtetëror, u largua nga ndërhyrja e gjerë shtetërore e planifikimi qendror dhe mbështeti integrimin më të afërt europian e Tregun e Përbashkët.

Gjatë bashkëjetesës institucionale me presidentin e majtë François Mitterrand, Chirac-u vuri në diskutim edhe shtrirjen e kompetencave presidenciale në mbrojtje dhe politikë të jashtme. Ai nuk arriti ta fitonte presidencën më 1988, por e fitoi më 1995. Këto zhvillime tregojnë se trashëgimia politike e de Gaulle-it nuk mbeti një program i pandryshuar: ajo ruajti emrin dhe disa përparësi kombëtare, ndërsa ndryshoi në organizim, ekonomi dhe qëndrim ndaj Europës.